Refuzimi i Guardiolës për stolin e Italisë: Arsyeja pas vendimit të teknikut katalanas

“Faleminderit, jam i nderuar, por në këtë moment nuk e ndiej”. Kështu i është përgjigjur Pep Guardiola ofertës për të marrë drejtimin e Kombëtares italiane. Pas ditësh reflektimi, tekniku katalanas ka dhënë përfundimisht një përgjigje negative, megjithëse jo me zemër të lehtë. Ai kishte menduar gjatë dhe thellë, duke imagjinuar veten ndoshta edhe me fanellën trengjyrëshe duke dëgjuar himnin e Mameli-t. Megjithatë, arsyeja mbizotëroi mbi emocionin, duke çuar në një vendim që dukej më logjik, duke pasur parasysh rrethanat. Në fakt, Guardiola e kishte marrë vendimin e tij kohë më parë, kur kishte vendosur të largohej nga Manchester City pas dhjetë vitesh. Vetëm një ofertë vërtet e veçantë mund ta kishte bërë të lëkundej në këtë mënyrë. Paolo Maldini dhe Leonardo e kishin kontaktuar për t’i ofruar stolin e Kombëtares italiane, dhe ai, si një njeri i futbollit, nuk kishte mbetur indiferent ndaj kësaj mundësie prestigjioze.

Ditë të tëra reflektimi paraprinë momentin kur dyshimet filluan të mbizotëronin. Mbi të gjitha, dëshira e madhe për të marrë kohë për veten, por sidomos për të dashurit e tij, ishte thelbësore. Pas vitesh të kaluara duke udhëtuar nëpër Evropë dhe botë me angazhimet e tij profesionale, ai ndjente nevojën për të qëndruar në shtëpi. Kjo nevojë për një pushim personal dhe familjar ishte një nga shtyllat kryesore të vendimit të tij.

Por nuk ishte vetëm kjo. Një tjetër çështje e rëndësishme lidhej me profesionalizmin e tij. Pep e përkufizon veten si “një i sëmurë pas futbollit” dhe ndonëse delegon me dëshirë detyra te bashkëpunëtorët e tij, kjo ka një kufi. Futbolli është pasioni i tij, për të mos thënë obsesioni, dhe ideja për të qenë trajner i kombëtares “nga distanca”, duke u mbështetur në një rrjet bashkëpunëtorësh, e bindte vetëm deri në një pikë. “Nëse e bëj, e bëj 100%”, thuhet të ketë thënë ai gjatë negociatave. Në mendjen e tij nuk ekziston ideja për t’i bërë gjërat përgjysmë, aq më tepër një rol kaq prestigjioz dhe krejtësisht i ri për të.

Së fundi, ishte çështja e respektit, të cilin ai ia detyron para së gjithash Italisë, një vend që i ka dhënë shumë dhe që ai e do sinqerisht, por edhe Paolo Maldinit, njeriut të cilit i dedikoi fitoren e Champions League-s së tij të parë si trajner. Drejtori teknik i Kombëtares i kishte propozuar, siç e ka pranuar edhe vetë në shtyp, një projekt afatgjatë, duke folur për “tetë ose dhjetë vjet”. Kjo është një periudhë shumë e gjatë për një trajner. Sot, Guardiola dëshiron të shkëputet, por nevoja për t’u kthyer në fushë çdo ditë mund të shfaqet në mendjen e tij tashmë në muajt e ardhshëm. Prandaj, ishte më mirë të ishte i sinqertë me një mik si Maldini. Me të cilin, meqë ra fjala, nuk kishte diskutuar kurrë as pjesën ekonomike.

Tani, zyrtarisht, aktivizohet plani B. Ky plan, për momentin, i përgjigjet emrit dhe mbiemrit të Andrea Pirlos, njeriut që Paolo Maldini dhe Leonardo e konsiderojnë inovatorin e duhur për të shkëputur lidhjet me të kaluarën dhe për të ndërtuar një ide të re futbolli, para se të jetë një ide e re e Kombëtares. Ndoshta do të duhet kohë, megjithëse brenda tetë javësh është Liga e Kombeve dhe në horizont janë Kampionati Evropian 2028, si prova gjenerale përpara Kupës së Botës 2030. Projekti afatgjatë, këtë herë, nuk mund të lejojë ndryshime të papritura të kursit.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport