Thua “po” edhe kur nuk dëshiron? Ky zakon lidhet me ndjenjën e fajit dhe frikën për të lënduar të tjerët

A ju ka ndodhur të prisni në heshtje një mesazh që anulon një takim, por sërish të përfundoni duke thënë “po”? Ky zakon i zakonshëm lidhet me një ndjenjë që shumë njerëz e përjetojnë: fajin për të mos zhgënjyer të tjerët.

Shpesh pranojmë të takohemi me njerëz edhe kur nuk kemi më të njëjtën afërsi apo dëshirë për të kaluar kohë bashkë. E bëjmë sepse mendojmë se personi tjetër e pret me padurim takimin, ndihet vetëm ose ka nevojë për dikë që ta dëgjojë.

Gjatë këtyre takimeve, bisedat shpesh duken të sforcuara. Mungojnë interesat e përbashkëta, përvojat e ngjashme dhe lidhja emocionale që e bën një marrëdhënie të natyrshme. Megjithatë, ndjenja e detyrimit na shtyn të planifikojmë edhe një takim tjetër.

Ky fenomen është bërë i njohur si “guilt-lunch syndrome”, ose ndryshe sindroma e drekës nga ndjenja e fajit.

Kur qëndrojmë pranë dikujt vetëm nga keqardhja
Kjo ndodh kur vazhdojmë një marrëdhënie jo sepse na sjell gëzim apo na pasuron emocionalisht, por sepse kemi frikë se do ta lëndojmë tjetrin nëse largohemi.

Shpesh bëhet fjalë për njerëz që dikur kanë qenë më të afërt me ne, por me kalimin e kohës jeta na ka çuar në drejtime të ndryshme. Megjithatë, problemet e tyre personale mund të na bëjnë të ndihemi përgjegjës për gjendjen e tyre.

Një mik që kalon vështirësi në punë, probleme në marrëdhënie apo një periudhë të vështirë emocionale mund të na shohë si personin ku mund të mbështetet. Pa e kuptuar, mund të marrim rolin e dikujt që duhet gjithmonë të dëgjojë, të ndihmojë dhe të jetë i gatshëm.

Problemi lind kur kjo marrëdhënie nuk është më e barabartë. Njëri person kërkon afërsi dhe mbështetje të vazhdueshme, ndërsa tjetri qëndron vetëm nga ndjenja e fajit.

Të thuash “jo” nuk do të thotë të jesh i keq
Shumë njerëz janë rritur me idenë se duhet të jenë gjithmonë të gatshëm për të tjerët dhe të mos refuzojnë. Por kujdesi për të tjerët nuk duhet të vijë duke dëmtuar qetësinë dhe kohën personale.

Një refuzim i sjellshëm mund të jetë mënyra më e shëndetshme për të vendosur kufij. Nuk është e nevojshme të japim shpjegime të gjata apo arsye të ndërlikuara. Ndonjëherë mjafton të themi se nuk kemi kohë, se nuk na përshtatet momenti ose se kemi nevojë për hapësirë personale.

Sa më e qartë dhe e thjeshtë të jetë përgjigjja, aq më pak mundësi ka për keqkuptime.

Koha dhe energjia personale kanë vlerë
Nuk është e nevojshme të jemi gjithmonë personi që dëgjon problemet e të gjithëve apo që është i disponueshëm në çdo moment.

Është normale të pranojmë se disa njerëz nuk na përshtaten më dhe se disa marrëdhënie kanë ndryshuar me kalimin e kohës.

Të zgjedhësh kujt i kushton kohën dhe energjinë nuk është mungesë mirësie, por një mënyrë për të ruajtur ekuilibrin personal.