Gjithmonë je në kohë për t’u kthyer te vetja, e ke braktisur atë duke kërkuar dikë që nuk të meriton

Ndonjëherë, rruga që zgjedhim në jetë duket ajo e duhura, por shpesh na çon larg nga vetja. Aq larg sa kthimi është rruga që na tregon se meritojmë shumë më shumë.

I japim dikujt pjesë të shpirtit tonë, kohën tonë, kujdesin tonë, duke shpresuar që do të marrim në këmbim diçka që kurrë nuk mund të marrësh nga dikush që nuk e di vlerën e pranisë sonë.

Dhe ndërkohë, vetja jonë ngec në heshtje, duke pritur të rikthehemi tek ajo që kemi lënë pas. Të braktisësh vetveten për dikë që nuk të meriton është si të mbjellësh lule në gur: lodhesh, përpiqesh, investon, por kurrë nuk lulëzon.

Humbja nuk vjen vetëm nga refuzimi i tjetrit, por nga fakti që e le vendin tërësisht të boshësisë brenda teje. Ndonjëherë duhet të ndalosh, të marrësh frymë, të shohësh pas dhe të kuptosh se fuqia e vërtetë nuk qëndron në të fituarit e dashurisë së dikujt tjetër, por në rikthimin te vetja. Kthimi te vetja nuk është asnjëherë vonë.

Çdo ditë, çdo orë, çdo moment që merr guximin të drejtohesh nga pasqyra e shpirtit tënd është një mundësi për të ripërtërirë lidhjen me atë që je. Është një akt i guximshëm, i heshtur dhe i fuqishëm – të thuash vetes: “Unë meritoj veten time, dhe nuk do ta braktis më për askënd që nuk di ta vlerësojë këtë dhuratë.”

Dhe kur rikthehesh tek vetja, ndjen një lehtësim të ngrohtë që të mbush me qetësi, je sërish e plotë, pa boshllëqet që të rrezikonin nga jashtë.

Çdo ditë është një ftesë për t’u rikthyer, për të përqafuar atë që ke lënë pas, për të çliruar kohën dhe dashurinë që i përkisnin gjithmonë vetëm vetes. Kur e ke braktisur për dikë që nuk të meriton, e kupton se humbja më e madhe nuk është mungesa e dashurisë së tjetrit, por mungesa e dashurisë për veten. Sepse ne shpesh kërkojmë vetveten te dikush tjetër, por ndodh që dikush të mos jetë shpirti yt binjak. Dhe kjo ikje nuk është një kapitullim, por një rikthim në atë që ti je, në atë që ti beson, në atë që ti do, në atë që ti meriton.

Çdo rikthim te vetja është një ringjallje, një zgjim më i thellë të njohjes se vetes dhe jetës, një përqafim i asaj që gjithmonë ke qenë dhe gjithmonë do të jesh. Nuk është kurrë vonë të rikuperosh veten, të vlerësosh brendësinë dhe të ndalosh dhurimin e shpirtit tënd atyre që nuk e kuptojnë çmimin e tij.

Ndërsa ti je kthyer te vetja, rivlerëson atë që ajo është për ty, atë që ajo nuk duhet të jetë për dikë që nuk e meriton, atë vetvete që nga largimi pëson për të mësuar.