Eliminimi që u kthye në triumf shpirtëror, ja pse Japonia na bëri të gjithëve të dashurohemi pas kulturës së saj

Futbolli shpesh matet me gola, sekonda dhe rezultate të ftohta, por ka momente kur një humbje transformohet në një triumf të tillë shpirtëror sa që zbeh çdo trofe të mundshëm.

Kjo ndodhi në Houston, ku Kampionati Botëror dëshmoi një nga skenat më prekëse dhe më të jashtëzakonshme të historisë së sportit modern. Kombëtarja e Japonisë u eliminua nga Brazili në minutën e fundit të kohës shtesë – një goditje dramatike që do të gjunjëzonte dhe do të thyente psikologjikisht çdo skuadër në botë. Lojtarët ranë në tokë mes lotësh e dëshpërimi për një ëndërr që u shuajt në sekondat e fundit. Megjithatë, pikërisht në këtë moment errësire totale, shpirti i vërtetë i “Samurajve të Kaltër” ndriçoi më fort se kurrë, duke treguar se madhështia e vërtetë nuk varet nga rezultati në tabelë, por nga dinjiteti që mban në shpirt.

​Transformimi i kësaj dhimbjeje në një leksion botëror nisi nga kreu i skuadrës. Në vend që të fajësonte arbitrat, fatin e keq apo të drejtonte gishtin nga dikush tjetër, trajneri japonez bëri një akt që përfaqëson formën më të lartë dhe më të pastër të lidershipit: u doli përpara lojtarëve të tij, u përkul thellë dhe u kërkoi ndjesë publike për eliminimin. Kjo kulturë e jashtëzakonshme e llogaridhënies dhe përgjegjësisë personale preku zemrat e miliona njerëzve anembanë globit. I frymëzuar nga ky akt, ekipi nuk zgjodhi të fshihej në dhomat e zhveshjes. Lojtarët u rreshtuan të gjithë përpara tribunës së mbështetësve të tyre për të performuar Ojigi-n, përkuljen tradicionale japoneze që përmbledh në një gjest të vetëm mirënjohjen e thellë, respektin dhe kërkimfaljen për pritshmëritë e pamundësuara. Në vend të lotëve të kotë, ata zgjodhën t’u thonë faleminderit atyre që udhëtuan mijëra kilometra për t’i mbështetur.

​Por magjia e vërtetë e këtij kombi u zbulua aty ku kamerat zyrtare nuk shohin më, në privatësinë ku testohet karakteri i vërtetë i njeriut. Pasi u larguan nga fusha, lojtarët japonezë e lanë dhomën e tyre të zhveshjes plotësisht spotless – të pastër si drita, të organizuar në mënyrë perfekte, sikur aty të mos kishte kaluar kurrë një uragan emocionesh. Mbi tryezë, ata lanë të rreshtuar disa lejlekë prej origami, simbolin e tyre tradicional të paqes dhe shpresës, së bashku me një letër ku shkruhej “Faleminderit” drejtuar qytetit mikpritës të Houston-it. Ndërkohë, në shkallët e stadiumit, po ndodhte mrekullia tjetër. Tifozët japonezë, pavarësisht zemrës së thyer nga humbja në sekondat e fundit, nuk nxituan të largoheshin. Ata nxorën qeset e meturinave dhe qëndruan për të pastruar çdo cep të tribunës, duke mbledhur madje edhe mbeturinat e lëna nga tifozët e skuadrës kundërshtare. Ky veprim nuk është thjesht një akt pastrimi, është një filozofi jetësore e rrënjosur që në moshë të hershme në shkollat e Japonisë, ku fëmijët mësohen ta lenë çdo vend më të pastër nga sa e gjetën. Japonia mund ta ketë humbur ndeshjen në fushë, por fitoi përjetësisht admirimin e mbarë njerëzimit, duke na kujtuar se fituesi i vërtetë nuk është ai që ngre kupën, por ai që ngre vlerat e njerëzimit.