Eder rrëfehet: Ja si më ndryshoi një prift, nuk e duroja dot Spallettin

Éder rikthehet në qendër të vëmendjes me një intervistë të vjetër plot rrëfime në 'La Gazzetta dello Sport', emra dhe kujtime që shpjegojnë një karrierë të shënuar nga fati.

Italo-braziliani rishikon vitet e tij në Itali me një përzierje mirënjohjeje, ndershmërie të pastër dhe sinqeriteti që gjeneron tituj në çdo hap.

Nga bekimi i një prifti në një fluturim për në Romë kur ishte vetëm 17 vjeç - "atje filloi gjithçka" - deri te koha e tij në Kinë, ku ai pretendon se kaluan "muaj pa parë asnjë euro". Pasi fituan kampionatin, ish-sulmuesi e zbulon udhëtimin e tij pa filtra.

Historia e tij fillon në Empoli, ku futbolli e goditi për herë të parë. Ai e telefonoi të atin duke qarë, duke iu lutur të kthehej në shtëpi, por ai këmbënguli. "Nuk kisha një plan B, nuk kisha kurrë", kujton ai.

Ai fëmijë që erdhi nga Brazili përfundoi duke u rritur në vështirësitë dhe rrënimet e Serie B, duke shpërthyer në skenë te Sampdoria dhe duke gjetur te Sinisa Mihajlovic trajnerin që i ndryshoi jetën: 

"Ai më tha se duhej të isha i vetëdijshëm për cilësitë e mia. Nëse fitojmë, do të jetë falë teje; nëse humbasim, do të jetë faji yt. Pa të, nuk do të kisha arritur në ekipin kombëtar."

Me Azzurrët, ai përjetoi ditët më intensive të karrierës së tij. I thirrur nga Conte në kulmin e karrierës së tij te Sampdoria, ai zbuloi një metodë aq brutale sa edhe efektive. "Volla në disa seanca stërvitore. Ngrohje pafund, jo-jo, palestër, taktika... por pastaj po fluturonim." 

Ai për pak kampion i Euro 2016: "Nëse do ta kishim mundur Gjermaninë me penallti, do ta kishim fituar turneun." Nga ajo periudhë, një gol mbetet përgjithmonë i skalitur në kujtesën e tij: goditja e fuqishme kundër Suedisë, e praktikuar "dhjetëra herë" në Coverciano.

Kontrasti vjen me kohën e tij te Interi, ku ai pranon se vuajti më shumë se sa pritej. Ai mezi luajti si titullar në njëzet ndeshje nga pothuajse nëntëdhjetë. Dhe, mbi të gjitha, ai e drejton gishtin drejtpërdrejt nga Luciano Spalletti: "Nuk e duroja kurrë hipokrizinë e tij. Një trajner i shkëlqyer, por si person... lë shumë për të dëshiruar." 

Nga dhoma e zhveshjes së Interit, ai kujton gjithashtu episodet me Wanda Narën dhe Mauro Icardin, megjithëse sqaron se sulmuesi argjentinas "ishte gjithmonë i qetë".

Keqardhja e tij më e madhe, pranon ai, ishte mospranimi i ofertës së Ranierit për Leicester City në vitin 2016. "Ai më tha: 'Nëse do të argëtohesh si fëmijë, eja me ne'. Unë zgjodha Interin... dhe ata fituan Premier League."

Pastaj erdhi aventura e tij kineze me familjen Zhang, e cila përfundoi papritur: "Të gjithë u zhdukën. Kaluan muaj pa parë asnjë qindarkë."

I pensionuar që nga viti 2024, Éder e mbyll bisedën me një vështrim të qetë drejt së ardhmes. Ai ëndërron të bëhet drejtor sportiv, shijon familjen e tij dhe herë pas here rishikon qëllimet që e bënë të famshëm në Itali. 

"Do të më kishte pëlqyer shumë të kthehesha te Sampdoria për t'i thënë lamtumirë atje. Çfarë kohësh ishin ato..."