"Partizani", GJKKO shtyn për në 29 shtator seancën! Avokati i Berishës: I kemi bërë autopsi çështjes, procesi i pavlefshëm

Në seancën e sotme gjyqësore në GJKKO, mbrojtja e kreut të Partisë Demokratike Sali Berisha kërkoi pavlefshmërinë absolute të vendimit “Për marrjen si të pandehur dhe njoftimin e akuzës”.

Avokatët argumentojnë se Prokuroria e Posaçme ka tejkaluar kompetencat kushtetuese, duke ushtruar ndjekje penale në mënyrë të paligjshme dhe duke ndërhyrë në sferën e vendimmarrjes së organeve legjislative dhe ekzekutive. Mbrojtja theksoi se çdo akt i bazuar mbi këtë vendim është gjithashtu i pavlefshëm.

"I kemi bërë autopsi çështjes, procesi i pavlefshëm", u shpreh në përfundim të seancës së sotme, e cila u shty për në datën 29 shtator, avokati Gnec Gjokutaj.

Mbrojtja e plotë sot në gjyq:

Kërkojmë pavlefshmërinë absolute të Vendimit datë 11.09.2024 “Për marrjen si të pandehur dhe njoftimin e akuzës”, bazuar në nenin 128/a gërma “b” të K.Pr.Penale, për ushtrim të gabuar të ndjekjes penale nga prokuroria, si dhe çdo akti që varet prej tij, bazuar në nenin 131 të K.Pr.Penale.

Shteti i së drejtës, i cili garantohet që në preambulën e Kushtetutës, është një nga parimet më themelore e më të rëndësishme në shtetin dhe shoqërinë demokratike. Në jurisprudencën kushtetuese është theksuar se parimi i shtetit të së drejtës i detyron të gjitha organet e pushtetit publik që t’i ushtrojnë kompetencat e tyre vetëm në kuadër dhe në bazë të normave kushtetuese (shih vendimet nr. 62 datë 04.11.2016, nr. 60, datë 16.09.2016; nr. 25, datë 28.04.2014; nr. 23, datë 08.06.2011 të Gjykatës Kushtetuese).
Në vijim të kësaj jurisprudence, Gjykata Kushtetuese ka theksuar se të gjitha organet, e parashikuara ose jo në Kushtetutë, duhet t’i nënshtrohen parimit të kushtetutshmërisë dhe atij të ligjshmërisë, pasi vetëm në këtë mënyrë garantohet shteti i së drejtës. Duke mbajtur parasysh se shteti ka për detyrë respektimin dhe mbrojtjen e bazave (vlerave themelore) të përcaktuara shprehimisht në Kushtetutë, Gjykata Kushtetuese ka nënvizuar se organet shtetërore në aktet që miratojnë dhe në veprimet që kryejnë, nga njëra anë, duhet të frymëzohen nga këto vlera themelore (neni 3), por, nga ana tjetër, ato njëkohësisht duhet të respektojnë shtetin e së drejtës, pra që veprimtaria e tyre të jetë e bazuar tek e drejta në kuptimin e gjerë (latu sensu), e cila përfshin jo vetëm Kushtetutën, por edhe kuadrin ligjor respektiv (neni 4). Megjithatë, shteti i së drejtës nuk konsiston vetëm në detyrimin për zbatimin e tërësisë së normave juridike, nga organet shtetërore, por në sigurimin e kontrollit gjyqësor se si autoritetet respektojnë këto norma juridike. Gjykata Kushtetuese ka theksuar se në bazë të parimit të ndarjes dhe balancimit të pushteteve, i sanksionuar në nenin 7 të Kushtetutës, tri pushtetet qendrore duhet të ushtrohen jo vetëm në mënyrë të pavarur, por edhe në mënyrë të balancuar. Kjo gjë arrihet nëpërmjet zgjidhjeve kushtetuese që garantojnë kontroll të ndërsjellë dhe ekuilibër të mjaftueshëm midis pushteteve, pa cenuar dhe pa ndërhyrë në kompetencat e njëri-tjetrit (shih vendimin nr. 37, datë 12.06.2015 të Gjykatës Kushtetuese).
Kuptimi i kompetencës si kufi i juridiksionit lind nga shumëllojshmëria e organeve që ushtrojnë këtë juridiksion të parashikuara nga rendi juridik, si dhe nga kërkesa që rrjedh prej këtij të fundit për të ndarë këtë pushtet midis organeve shtetërore (shih vendimin nr. 62 datë 04.11.2016). Përcaktimi i saktë i kompetencës është detyrim që rrjedh nga parimi i shtetit të së drejtës, sanksionuar në nenin 4 të Kushtetutës, sipas së cilit, e drejta përbën bazën dhe kufijtë e veprimtarisë së shtetit (shih vendimin nr.27, datë 27.07.2009 të Gjykatës Kushtetuese).
Në lidhje me pavlefshmëritë absolute, Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë në vendimin Nr. 00-2024- 176 (23) 30.01.2024 ka arsyetuar se:  “….kjo dispozitë ka karakter garantues dhe synon të realizojë drejtpeshimin e nevojshëm mes nevojës për efektivitet dhe shpejtësi të procedurave gjyqësore dhe të drejtat e palëve për të mos u zhvilluar një gjykim mbi bazën e akteve absolutisht të pavlefshme, që prekin interesa thelbësore të tyre. Në këtë aspekt, kjo dispozitë synon të garantojë një proces të rregullt ligjor, duke shmangur arbitraritetin. Kjo dispozitë normon shprehimisht regjimin e pavlefshmërisë absolute të akteve procedural, të cilat lidhen vetëm me subjektet kryesore të procedimit: me gjyqtarin (shkronja “a”), me prokurorin (shkronja “b”), si dhe me të pandehurin, viktimën ose mbrojtësin (shkronja “c”), kur prania e tij është e detyrueshme nga ligji.  Nga përmbajtja e kësaj dispozite, rezulton se rastet e parashikuara në të, nuk referojnë në dispozita të posaçme të KPP, çka do të thotë se rastet e pavlefshmërive absolute janë raste me natyrë të përgjithshme, për arsye se dispozitën konkrete të shkelur që prodhon pavlefshmërinë absolute, identifikohet rast pas rasti. Kolegji thekson se sanksioni i pavlefshmërisë absolute mbron interesa thelbësore të palës së akuzuar dhe viktimës që lidhen me parime themelore të procesit penal, ndaj paragrafi 2 i nenit 128/a vendos një sanksion të prerë: “Një akt i cilësuar me ligj si absolutisht i pavlefshëm nuk mund të bëhet i vlefshëm.”. Kjo do të thotë se aktet absolutisht të pavlefshme nuk mund të korrigjohen, sipas rregullave që normon neni 130 i KPP dhe e vetmja mundësi është që akti të ribëhet nga e para, pasi procedimi të kthehet pas, pikërisht në fazën ku është shkaktuar pavlefshmëria absolute. Pavlefshmëritë absolute i binden parimit të taksativitetit, të normuar nga neni 128 i KPP. Kjo do të thotë se nuk mund të pretendohet pavlefshmëri e kësaj natyre jashtë rasteve të përgjithshme, të parashikuara në mënyrë të shprehur nga neni 128/a, paragrafi 1, shkronjat “a”, “b” dhe “c”. Në këtë pikë, Kolegji thekson se pavlefshmëritë absolute të aktit procedural penal ngrihen edhe kryesisht nga organi para të cilit ndodhet çështja, edhe kur pala e interesuar, të cilës i është cenuar një interes nga akti i pavlefshëm, nuk vepron; ngrihen në çdo gjendje dhe shkallë të procedimit; nuk ekziston mundësia e korrigjimit të tyre. Kjo pasi një akt procedural absolutisht i pavlefshëm nuk mund të bëhet i vlefshëm. E vetmja rrugë është kthimi i procedimit në fazën ku është shkaktuar pavlefshmëria dhe ribërja e aktit nga e para. Në seancën paraprake ose gjatë shqyrtimit gjyqësor të çështjes, çmuarja dhe deklarimi i tyre bëhet përkatësisht nga gjyqtari i seancës paraprake ose nga gjykata. Ajo që duhet theksuar është se pavlefshmëria absolute duhet të konstatohet kryesisht nga prokurori ose gjykata, edhe në rastin kur pala e interesuar nuk është në gjendje ta konstatojë dhe ta ngrejë atë.”
Në nenin 1 të Kodit të Procedurës Penale parashikohet se: “1. Legjislacioni procedural penal ka për detyrë të sigurojë një procedim të drejtë, të barabartë e të rregullt ligjor, të mbrojë liritë personale dhe të drejtat e interesat e ligjshme të shtetasve, të ndihmojë për forcimin e rendit juridik dhe zbatimin e Kushtetutës e të ligjeve të shtetit.”. Në vijim të këtij parashikimi, sipas nenit 2 të të njëjtit kod, rregullat e Kodit të Procedurës Penale janë të detyrueshme për të gjithë subjektet e procedimit penal, pa u përjashtuar Prokuroria e Posaçme.

Nga të dhënat e vendimit për njoftimin e akuzës konstatohet se fakti penal në ngarkim të z.Sali Berisha, sipas prokurorisë, është se “në cilësinë e tij si Kryeministër i Republikës së Shqipërisë, prej tij janë kryer veprime konkrete dhe aktive, në miratim ligjesh apo aktesh nënligjore, me qëllim përshtatjen e tyre sipas nevojave që paraqiteshin nga pesë familjet ish-pronare, ku fitues i drejtpërdrejtë rezultonte të ishte bashkëshorti i vajzës së tij, shtetasi Jamarbër Malltezi.
Të tilla, sipas prokurorisë janë: i-miratimi me propozim të Këshillit të Ministrave ndryshimeve të ligjit nr. 9235 datë 29.07.2004, të kryera me ligjin nr. 9583 te vitit 2006, hyrë në fuqi në datën 17.08.2006, në lidhje me nenet 6, 8, 14, 15, 17 të tij; ii- miratimi me propozim të Keshillit te Ministrave i ligjit nr. 9963 date 21.07.2008 "Per disa shtesa dhe ndryshime ne ligjin nr. 9376 date 21.04.2005 "Për sportin" të ndryshuar; iii- miratimi me propozimin e Kryeministrit, i VKM-së nr. 566 date 23.08.2006 "Per organizimin dhe funksionimin e AKKP"; iv- miratimi me propozim të METE, i VKM-së Nr.794 date 21.11.2007 "Per kriteret e vleresimit të prones shtetërore, qe privatizohet apo transformohet, dhe per proceduren e shitjes"; v- miratimi me propozim të METE i VKM-së nr. 1638 date 17.12.2008 "Per kriteret e vlerësimit të prones shteterore që privatizohet apo transformohet dhe per proceduren e shitjes"; vi- miratimi i Vendimit nr. 4 date 21.11.2006 te Keshillit të Rregullimit te Territorit te Republikes se Shiperise "Per miratimin e ndryshimit ne planin rregullues te Qytetit te Tiranes ne lidhje me zonimin funksional per disa zona të qytetit" perfshihet dhe zona me sipërfaqe 0.7 ha ne Rrugën "Frosina Plaku", e cila ndryshohet nga "zone sportive" në "zone banimi", vendim që është marrë në fakt mbi propozimin e KRRT-së së Bashkisë Tiranë, kryetar i së cilës ka qënë z.Edi Rama; vii-  Urdheri Nr. 1289 Prot, "Mbi kontrollin tematik ne Ministrine e Mbrojtjes, mbi zbatimin e procedurave ligjore dhe administrative per dorezimin dhe nenshkrimin e kontrates se shitjes se prones me Nr.11, ne pergjegjesi administrimi te Ministrise se Mbrojtjes", bazuar mbi VKM-në nr 94 date 15.02.2006 "Per miratimin e rregullores per funksionet dhe procedurat e Kontrollit lë Brendshëm Administrativ dhe Antikorrupsion të Keshillit të Ministrave"; viii- miratimi me propozim të Ministrit të Drejtësisë i Udhezimit nr. 4 date 21.11.2007 te Keshillit te Ministrave "Per proceduren e fshirjes se regjistrimeve të kryera në kundershtim me ligjin dhe atyre qe krijojne mbivendosje, ne zyrën e regjistrimit te pasurive te paluajtshme”, i shfuqizuar si antikushtetues në Gjykata Kushtetuese në vitin 2010; ix- miratimi i vendimit nr. 1 date 15.02.2013, Keshilli Kombetar i Territorit, me kryetar të pandehurin z.Sali Berisha, me të cilin është vendosur miratimin e planit te pergjithshem vendor te Bashkise Tirane.

Në ngritjen e akuzës në lidhje me sa më sipër, prokuroria ka tejkaluar kompetencat e saj kushtetuese duke shprehur opinione, hetuar, verifikuar në lidhje me “nevojshmërinë” e ndryshimit të ligjeve, apo vendimeve të Këshillit të Ministrave, nxjerrjes së udhëzimeve dhe akteve të tjera administrative kolegjiale nga organe administrative të cilat janë kryesuar nga z.Berisha për shkak të detyrës, apo nxjerrjes së urdhërave, brenda fushës së kompetencës që ligji dhe Kushtetuta ka parashikuar për Kryetarin e Këshillit të Ministrave. Ngritja e akuzës nuk është kryer në funksion të ushtrimit të kompetencës së parashikuar në nenin 148 të Kushtetutës, pasi prokuroria nuk ka përfaqësuar interesat e shtetit, por të një force politike, me qëllim ruajtjen e pushtetit të saj.

Në jurisprudencën kushtetuese të sipërcituar është theksuar se parimi i shtetit të së drejtës i detyron të gjitha organet e pushtetit publik që t’i ushtrojnë kompetencat e tyre vetëm në kuadër dhe në bazë të normave kushtetuese. Kjo ka si parakusht respektimin e ndarjes së pushteteve të sistemit gjyqësor, ekzekutiv dhe të parlamentit.
Prokuroria ka marrë përsipër misionin të vlerësojë nevojshmërinë, cilësinë, qëllimet politike të qeverisë, e cila është organi ekzekutiv më i lartë, duke mos mbajtur parasysh nenet 73, 100, 116, 117 dhe 118 të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë. Gjykata Kushtetuese është shprehur se neni 1, pika 2, i Kushtetutës, që parashikon se Shqipëria është republikë parlamentare, si dhe neni 2, pikat 1 dhe 2, i saj, sanksionojnë sovranitetin si parim themelor të ekzistencës së shtetit, i cili i përket popullit, që e ushtron nëpërmjet përfaqësuesve të tij ose drejtpërsëdrejti. Vullneti politik i popullit si bartës i sovranitetit shtetëror bëhet i realizueshëm kryesisht përmes përfaqësimit në Parlament dhe në këtë kuptim Kushtetuta, në nenin 70, parashikon se deputetët përfaqësojnë popullin dhe nuk lidhen me asnjë mandat detyrues. Në një sistem ku sundon sovraniteti popullor dhe parimi i demokracisë indirekte, qeverisja realizohet nëpërmjet vullnetit të shumicës në parlament. Sipas Gjykatës Kushtetuese, demokracia përfaqësuese, e konceptuar si formë e zakonshme qeverisjeje, mundëson shfaqjen e vullnetit të shumicës në formën e një akti që do t’i shërbejë interesit të përgjithshëm (shih vendimin nr.31, datë 19.11.2003 të Gjykatës Kushtetuese).
Në qëndrimin e saj, Gjykata Kushtetuese (vendimi nr. 43/2011) është shprehur se ligjet/aktet normative, si dhe nënligjore normative prezumohen që janë në përputhje me Kushtetutën deri në shfuqizimin e tyre nga Gjykata Kushtetuese, sipas procedurës së parashikuar në nenin 131 të Kushtetutës. I vetmi organ kushtetues që gjykon ligjet apo aktet nënligjore, pas botimit të tyre në fletore zyrtare dhe hyrjes në fuqi është Gjykata Kushtetuese, jo prokuroria.
Sipas Prokurorisë, shtetasi Sali Berisha nëpërmjet propozimit, miratimit të ligjeve apo akteve nënligjore, kolegjiale, ka ndikuar në favor të dhëndrit të tij, dhe nga kjo veprimtari shtetasi Jamarbër Malltezi ka nxjerrë fitime pasurore, dhe prokuroria shpesh edhe në aktin e akuzës shprehet se, “nuk kuptohet nevoja e ndryshimeve” në projektligje, apo vendime të Këshillit të Ministrave dhe duke qënë se prokuroria e posaçme nuk ka kuptuar nevojën e ndryshimeve, ato duhet të kenë jenë kryer me qëllim krijimin e përfimeve në favor të dhëndrrit të të pandehurit z.Sali Berisha.
Prokuroria nuk ka cituar ndonjë dispozitë kushtetuese sipas të cilës Këshilli i Ministrave duhet t`i kërkojë mendim prokurorisë pse e vlerëson të nevojshme një politikë të caktuar në një drejtim të caktuar ekonomik apo social.
Bazuar në nenin 100/1 të Kushtetutës “1. Këshilli i Ministrave përcakton drejtimet kryesore të politikës së përgjithshme shtetërore.”. Në ushtrimin e kësaj kompetence, bazuar në paragrafet e tjera të të njëjtit nen, Këshilli i Ministrave nxjerr vendime dhe udhëzime, të cilat në çdo rast nënshkruhen nga Kryeministri, me pasojë pavlefshmërinë e tyre. 
Sipas Prokurorisë së Posaçme, nuk ka dyshime që z.Sali Berisha të ketë vepruar jashtë kompetencave të tij kushtetuese, nuk ka dyshime që të ketë ndikuar tek ndonjë deputet, apo subjekt tjetër që ka qënë bashkëvendimarrës me të gjatë procesit të vendimmarrjes, por sipas Prokurorisë së Posaçme këto akte normative, kolegjiale, nuk duhet të miratoheshin, pasi nëpërmjet tyre, përveç qindra mijëra subjekteve ish-pronarë apo trashëgimtarë të tyre, ka përfituar edhe dhëndrri i kërkuesit, z.Jamarbër Malltezi, me cilësinë e trashëgimtarit të ish-pronarëve Begeja, në 1/64 pjesë.
Sipas prokurorisë, pavarësisht se nga këto ligje dhe akte nënligjore, kolegjiale, kanë përfituar të gjithë pretenduesit në atë periudhë të ish-pronarëve, përdoruesve të bonove të privatizimit, blerësve të objekteve në proces privatizimi, personat që kanë pasur mbivendosje në rregjistrimin e pronave të tyre në ZRPP, qëllimi i vërtetë i propozimit apo miratimit të këtyre akteve nuk ka qënë rregullimi i pasojave të përgjithshme, por përfitimi individual i dhëndërrit të kërkuesit, si dhe i trashëgimtarëve të 4 familjeve të tjera ish-pronare që kishin pronat kufi me të. Ndërkohë në periudhën e kryerjes së diskutimeve për ndryshimet e ligjit për kthimin dhe kompesimin e pronave dhëndërri i të pandehurit nuk kishte fituar trashëgiminë ende, pasi gjyshja e tij ishte gjallë. Pra nuk rezultonte ndonjë interes i njohur i tij, as për vetë z.Malltezi, aq më pak për vjehrrin e tij, z.Berisha.
Bazuar në nenin 116 të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë, ligjet janë akte normative. Po ashtu bazuar në të njëjtin nen parashikohet se edhe Këshilli i Ministrave nxjerr akte normative. Sipas nenit 117 të Kushtetutës aktet normative, qofshin ligje, qofshin akte nënligjore të Këshillit të Ministrave, ku përfshihen Vendimet e Këshillit të Ministrave, apo Udhëzimet e këtij institucioni, hyjnë fuqi pasi botohen në fletore zyrtare.
Bazuar në nenin 81 të Kushtetutës, Këshilli i Ministrave ka të drejtën e propozimit të projektligjeve në Parlament. Bazuar në nenin 100/3 të Kushtetutës Këshilli i Ministrave nxjerr vendime dhe udhëzime. Kryeministri, bazuar në nenin 102/3 të Kushtetutës nxjerr urdhëra. Keto akte duhet të nënshkruhen nga Kryeministri me pasojë pavlefshmërie. Pra, veprimtaria në propozimin e ligjeve nga Këshilli i Ministrave, apo nxjerrjen e VKM apo Udhëzimeve nga ana e Këshillit të Ministrave, apo urdhërave nga Kryeministri, si dhe nënshkrimi i këtyre akteve nga Kryeministri, z.Sali Berisha është brenda funksioneve të tij kushtetuese.
Në lidhje me aktet e KRRTRSH, ato janë akte administrative, dhe Kryetari i Këshillit të Ministrave për shkak të detyrës, kryeson këto mbledhje dhe nënshkruan vendimet e këtij organi, pasi përfaqëson Këshillin e Ministrave (neni 9 i ligjit nr. 8405 datë 17.09.1998 “Për Urbanistikën”). Madje kompetencat e Këshillit të Rregullimit të Territorit të Republikës së Shqipërisë janë kufizuar me vendimet e Gjykatës Kushtetuese nr. 24 datë 10.11.2006 dhe nr. 29 datë 21.12.2006.
Prokuroria me aktin e njoftimit të akuzës ka marrë kompetencat e Kuvendit, i cili është i vetmi organ kushtetutues i cili ka të drejtë të gjykojë dhe vendosë për projektligjet, Gjykatës Kushtetuese e cila është i vetmi institucion kushtetues që ka të drejtë të vlerësojë kushtetueshmërinë e ligjeve dhe akteve nënligjore me karakter normativ.

Bazuar në sa më lart, duke qënë se Prokuroria e Posaçme në aktin për marjen e personit të pandehur dhe njoftimin e akuzës ka tejkaluar kompetencat që i ka parashikuar neni 148 i Kushtetutës dhe ka marrë kompetencat e Kuvendit dhe Gjykatës Kushtetuese, bazuar në nenin 128/a paragrafi i parë gërma “b” i K.Pr.Penale ky akt është absolutisht i pavlefshëm. Bazuar në nenin 131 të K.Pr.Penale çdo akt që varet prej tij është gjithashtu i pavlefshëm.

Akti për marjen e personit të pandehur dhe njoftimin e akuzës datë 11.09.2024 është absolutisht i pavlefshëm, pasi motivi i ndjekjes penale, nuk është ushtrimi i ndjekjes penale sipas nenit 148 të Kushtetutës, por “përdjekja” penale të kërkuesit për shkak të bindjeve të tij politike.

Prokuroria e Posaçme ka marrë përsipër të hetojë dhe të japë opinione në lidhje me nevojshmërinë e një politike të caktuar shtetëore të ndjekur nga zoti Sali Berisha në ushtrim të funksionit të Kryministrit, duke mbajtur standart të dyfishtë, pa arsye objektive.
Nga përmbajtja e vendimit për njoftimin e akuzës rezulton që sipas prokurorisë z.Berisha është autor i veprës penale edhe në rastet kur është në rolin e propozuesit të një ligji apo akti nënligjor, po ashtu edhe në rastet kur është në rolin e miratuesit të propozimit të një organi tjetër.
Në lidhje me ligjin nr. 9583 te vitit 2006, dhe ligjin nr. 9963 date 21.07.2008 "Per disa shtesa dhe ndryshime ne ligjin nr. 9376 date 21.04.2005 "Për sportin" të ndryshuar, propozimi për ndryshimin e tyre ka qënë i Këshillit të Ministrave, jo i z.Berisha personalisht. Fakti që VKM që ka shoqëruar këto ndryshime në Kuvend nënshkruhet prej tij, është për shkak të parashikimit të nenit 100/4 të Kushtetutës. Përmbajtja e këtyre akteve është propozim i një organi kolegjial, i cili përfaqësohet nga Kryeministri për shkak të parashikimeve kushtetuese. Pasojat këto propozime i japin pas shqyrtimit të tyre në Kuvend, dhe ligji miratohet nga Kuvendi, më pas dekretohet nga Presidenti, dhe më tej hyn në fuqi pasi zbatohet procedura për publikimin e tyre. Njëra nga këto hallka të mosfunksionojë, ligji nuk bëhet pjesë e rendit të brendshëm juridik.
Në lidhje me VKM-së nr. 566 date 23.08.2006 "Per organizimin dhe funksionimin e AKKP", nuk ka qënë me propozim të Kryeministrit, por të Partisë republikane, dhe ka qënë kompetencë e deleguar nga neni 15 i ligjit nr. 9583 te vitit 2006. Përsa i përket VKM-së Nr.794 date 21.11.2007 "Per kriteret e vleresimit të prones shtetërore, qe privatizohet apo transformohet, dhe per proceduren e shitjes” dhe VKM-së nr. 1638 date 17.12.2008 "Per kriteret e vlerësimit të prones shteterore që privatizohet apo transformohet dhe per proceduren e shitjes", ato kanë qënë  me propozim të METE. Nënshkrimi i aktit bashkë me propozuesin është detyrim që rrjedh nga neni 100/4 i Kushtetutës, me pasojë pavlefshmërinë e aktit. Vendimet janë miratuar nga Këshilli i Ministrave, pra vendimmarrja ka qënë kolegjiale, po i njëjti arsyetim vlen edhe për Udhezimin nr. 4 date 21.11.2007 te Keshillit te Ministrave, i cili nuk është propozuar nga i pandehuri, por nënshkrimi ka qënë i detyrueshëm.
Në lidhje me Vendimit nr. 4 date 21.11.2006 te Keshillit të Rregullimit te Territorit te Republikes se Shqiperise "Per miratimin e ndryshimit ne planin rregullues te Qytetit te Tiranes ne lidhje me zonimin funksional per disa zona të qytetit" dhe vendimin nr. 1 date 15.02.2013, Keshilli Kombetar i Territorit, me të cilin është vendosur miratimin e planit te pergjithshem vendor te Bashkise Tirane, në këto raste z.Sali Berisha nuk ka qënë propozues, por ka kryesuar institucionin, Keshillin e Rregullimit te Territorit te Republikes se Shqiperise për shkak të detyrës. Propozues ka qënë një organ tjetër, i cili nuk ka asnjë pozitë procedurale, madje as është pyetur në këtë hetim, ndryshe nga anëtarët e tjerë të KRRT-së.
Pra, organi i akuzës mban standart të dyfishtë për z.Berisha në lidhje me pozicionin dhe rolin e tij në shqyrtimin dhe miratimin e akteve ligjore apo nënligjore, duke e ngarkuar me përgjegjësi penale si në rastet kur iniciativa legjislative ka qënë kolegjiale e Këshillit të Ministrave (dhe ngarkuar përgjegjesi penale atij individualisht) ashtu edhe kur organi administrativ, drejtues për shkak të detyrës, ka marrë  vendim kolegjial mbi një propozim që nuk ka qënë i tij,  por ka shqyrtuar propozimin e një organi tjetër administrativ. Pra, sipas prokurorisë vepra penale është kryer nga z.Berisha edhe kur ka qënë në rolin e përfaqësuesit të organit propozues të akteve ligjore dhe nënligjore (në rastin e ligjeve, VKM, Udhëzimeve dhe Urdhërave), edhe në rastet kur ka qënë në rolin e përfaqësuesit/drejtuesit të organit që ka shqyrtuar propozimin e një subjekti tjetër, përfaqësuesin/drejtuesin e të cilit, nga ana tjetër prokuroria nuk e ka ndjekur penalisht, qoftë edhe në rolin e bashkëpunëtorit (në rastin e vendimeve të KRRTSH-së).
Argumentet e prokurorise se KRT e Bashkisë vetëm propozonte, por vendimet e KRRTSH-së sillnin pasoja, duhet të ishte përdorur edhe në rastet e propozimit të ligjeve nga Këshilli i Ministrave, pasojat nuk vijnë nga propozimi i ligjit, por nga miratimi i tij dhe më pas nga dekretimi nga Presidenti i Republikës.
Prokuroria ka mbajtur standart të dyfishte, pretendon se objektet e klubit Partizani ishin në planin e përhapjes, megjithëse e kishin të qartë se nuk ishin që prej vitit 2004 të paktën, por përsëri sipas prokurorisë është e rëndësishme dhe është në interes publik ushtrimi i aktiviteteve sportive dhe kanë gabuar institucionet e ngarkuara me ligj që e kanë nxjerrë nga plani i përhapjes, pavarësisht se ato institucione  nuk kanë asnjë varësi nga Kryeministri, por Presidenti dhe fakti ka ndodhur para vitit 2005, kur nuk ka qënë në detyrë z.Berisha.
Ndërkohë nga plani i përhapjes janë hequr objekte strategjike, ishull, baza ushtarake, dhe nuk është hetuar askush me masë sigurimi. Gjykata Kushtetuese, me vendimin nr. 79 datë 12.11.2024 (në lidhje me bazën ushtarake të Limjonit) ndër të tjera është shprehur: “Në rastin konkret, duke qenë se kjo është një pasuri publike dhe disponimi i lirë i pronës mund të ndikojë në shtimin e rrezikut mbi gatishmërinë dhe operacionalitetin e KFD-së (Komanda e Forcës Detare), duke vënë në rrezik vazhdues interesat kombëtarë të sigurisë së Republikës së Shqipërisë, vendosja e masës së sekuestros preventive është e nevojshme, pasi është e aftë të pengojë cenimin e interesave kombëtarë të shtetit shqiptar deri në përfundimin e procesit penal në ngarkim të disa funksionarëve në kuadër të të cilit është marrë kjo masë.e ka shqyrtuar veprimtarinë dhe e ka vlerësuar në kundërshtim me ligjin.”.
Pra, për prokurorinë janë në interes publik për t`u përdorur nga ushtria fusha futbolli në mes të Tiranës, të cilat i përdornin të tjerët nën hundën e ushtrisë, por nuk janë me interes publik për përdorimin e ushtrisë ishulli i Sazanit apo baza ushtarake e Limjonit.
Është e njëjta prokurori që jep opinionin sesi duhet t`i ushtrojnë kompetencat kushtetuese organet ekzekutive dhe legjislative, që mban dy standarte, për të njëjtat objekte “me rëndësi strategjike”. 
Po ashtu e njëjta Prokurori, rrezikun për ndërhyrjen mbi procesin e provave e pretendoi tek z.Berisha që nuk ushtron funksion publik, nuk ka akses mbi provat, duke kërkuar masë sigurimi edhe kur hetimi kishte përfunduar, pasi ka opinionin se fushat e futbollit në mes të Tiranës i duhen ushtrisë, megjithëse nuk i përdor, por nuk ka rrezik tek të ndikojnë në procesin e provave ata që janë aktualisht në funksion publik, dhe që Gjykata Kushtetuese, me vendimin nr. 79 datë 12.11.2024 është shprehur se disponimi i lirë i pronës publike nga personat e hetuar, që janë edhe sot në pushtet, “mund të ndikojë në shtimin e rrezikut mbi gatishmërinë dhe operacionalitetin e KFD-së, duke vënë në rrezik vazhdues interesat kombëtarë të sigurisë së Republikës së Shqipërisë”.
Provuar me vendim të Gjykatës Kushtetuese vendimin nr. 29 datë 02.07.2021, çështja e teatrit Kombëtar, janë marrë vendime kolegjiale por me natyrë dhe efekte nominale, individuale, të cilat kanë cënuar pronën publike duke e ceduar atë nominalisht tek privati, por përsëri e njëjta prokurori nuk ka konstatuar se ka patur rrezik që zyrtarët mund të ndikonin mbi provat, dhe nuk rezulton ndonjë masë sigurimi ndaj tyre, pavarësisht se janë në detyrë.
Pra në të paktën dy raste të tjera, çështja e teatrit Kombëtar dhe çështja e bazës së Limjonit, të cilat kanë të bëjnë me çështje ligjore të njëjta me ato për të cilat akuzohet z.Berisha, nuk ka masa sigurimi personal ndaj zyrtarëve publikë, pavarësisht se paligjshmëria e veprimeve të tyre është provuar nga Gjykata Kushtetuese.

Ndjekja penale është rrjedhojë jo e përmbushjes së detyrës kushtetuese të ushtrimit të ndjekjes penale në emër të shtetit, por nenshtrimit të urdhrave politike te Edi Rames, Yuri Kim e Gabriel Escobar.

Procedimi penal është regjistruar dhe filluar në të njëjtën ditë të paraqitjes së kallëzimit të Kryetarit të Grupit Parlamentar të Partisë Socialiste.
Gabriel Escobar me 09.12.2021 deklaroi ne interviste per nje media kombetare se SHBA presin qe SPAK te veproje dhe te ndjeke penalisht Sali Berishen. Fillimet e para te prokuroreve verehen ne fund te dhjetorit 2021 fill pas deklarates politike.[1]
Edi Rama ne Kongresin e Partise Socialiste me 09.04.2022 kerkoi publikisht ndjekje penale ndaj Sali Berishes.“SPAKU ne kete rast ka nje detyrim...“[2]
Edi Rama ne Asamblene e PS me 07.05.2022 urdheroi SPAK te nise procedimin penal ndaj Berishes sepse sic deklaroi Edi Rama “Jemi vetepermbajtur deri ku tani nuk mban me perballe kesaj talljeje te madhe. Durimi yne po soset. Zonja dhe zoterinj te SPAK-ut zgjohuni, po deligjitimohet SPAKu dhe i gjithe sistemi i ri i drejtesise“.[3]
Prokuroret e SPAK nxoren vendim per te mos pranuar si prove videot e urdhrave publike te Edi Rames dhene SPAK dhe gjykatave per te ndjekur penalisht Sali Berishen publikisht si me 09.04.2022 edhe me 07.05.2022. Te njejtet prokurore qe kane perfshire ne dosje me dhjetera mijera faqe te Italianeve para 100 vitesh (perfshi kontrata qeraje ne Sarande) pa asnje lidhje me asgje refuzojne te pranojne si prova ne dosje urdhrat politike publike te leshuara nga Edi Rama per SPAK dhe gjykatat. Eshte vene re se SPAK ka nisur hetime te thelluara 30 vjecare dhe ne 3 brezni (deri tek mbesat e palindura te Sali Berishes) me 27.04.2022 vec pak jave pas urdhrave te Edi Rames. Keto hetime jane direkte me emer dhe mbiemer, numra personale te mbesave te Sali Berishes ndonese SPAK kinse nuk kishte hetim per Sali Berishen asokohe.
Ka disa artikuj qe tregojne se Yuri Kim ka ushtruar presion ne menyre te perseritur SPAK per te nisur ndjekjen penale ndaj Sali Berishes[4].

Aktet për të provuar fushatat politike të mësipërme janë paraqitur në seancë paraprake.

Te gjitha keto tregojne nje gjueti shtrigash, proces tendencioz dhe te montuar politikisht kunder "armiqve te Partise", në shkelje të nenit 128/a paragrafi i parë gërma “b“ të Kodit të Procedurës penale dhe si pasojë akti “Vendim për marrjen e përsonit si të pandehur dhe njoftimin e akuzës“ datë 11.09.2024 është absolutisht i pavlefshëm, për ushtrim të gabuar të ndjekjes penale nga prokuroria.