Një dashuri si ajo, që Michele McKenna e skalit me dallgë dhe fjalë, vërtetësi dhe përjetim

"Dashuria e saj ishte një det i tërbuar që të përpinte me emocione aq të forta sa nuk i kishe ndier kurrë për askënd tjetër. Ato të trembnin dhe të bënin të ndiheshe sikur ishe në një territor të huaj, i rrethuar nga ndjesi të egra që nuk i kishe provuar më parë për asnjë tjetër.

Ju të dy ishit thellësisht të sinkronizuar, me një lidhje shpirtërore aq të thellë sa asgjë nuk e krahasonte dot. Ti e mbron atë me çdo kusht. E adhuron. Mbron mendjen, trupin dhe shpirtin e saj. Madje e mbron edhe prej vetes së saj. Ti e njeh. E njeh edhe atë që ajo nuk e thotë dhe e mban heshtur.

Di si të qetësosh stuhitë e mendjes së saj, si të fashitësh kaosin që i vërtitet në zemër.

Di si ta bësh trupin e saj të ngrihet e të bjerë në komandën tënde.

Di si t’i lehtësosh ankthin dhe shqetësimet.

Di si ta duash. Dhe ta duash të gjithën.

Di gjuhën e syve të saj. Edhe kur ajo nuk thotë asnjë fjalë, sytë e saj flasin volume për atë që hesht, dhe ti thjesht e kupton.

Ajo nuk është ndier kurrë kaq e sigurt me askënd, sa ndihet me ty. E sigurt me emocionet e saj dhe me trupin e saj.

Ajo nuk i ka treguar askujt versionin e saj të vërtetë, të zhveshur nga çdo maskë, deri te ti. Është dorëzimi i të gjitha brishtësive të saj në pëllëmbën tënde, për t’i ruajtur me siguri.

Një vajzë që ndien thellë dhe mendon shumë, e cila nuk hapet me shumë njerëz dhe nuk dashuron kurrë rastësisht. Ajo dashuron me gjithë qenien e saj. Një ritëm i furishëm, si goditja e daulleve në mes të një kënge të Metallica-s. Një dashuri që vjen vetëm një herë në jetë, që të dy e ndjeni pothuajse të shenjtë dhe të pacënueshme. Së bashku përballoni stuhitë.

E ngrini njëri-tjetrin drejt lartësive të reja, ekstazave të reja, një intimiteti të pabesueshëm, përkushtimi të plotë, dëshire të zjarrtë, sinqeriteti të papërmbajtur dhe besimi të palëkundur. Kur e gjen këtë, mos bëj asgjë që ta humbasësh, ose ta humbasësh atë. Do të jetë një nga humbjet më të mëdha. Edhe e saja. Dhe nuk do ta gjesh më kurrë. Kështu që kur ta kesh, ruaje me jetën tënde."

Në fund, gjithçka mbetet e thjeshtë dhe e madhërishme njëkohësisht, dashuritë e tilla nuk përsëriten. Ato nuk kërkojnë shumë fjalë, as premtime të zhurmshme; kërkojnë vetëm praninë, kujdesin dhe guximin për t’i qëndruar besnik fuqisë së tyre. Sepse kur dy zemra gjejnë ritmin e njëra-tjetrës në këtë botë të trazuar, kjo nuk është rastësi, është bekim. Dhe bekimet nuk duhen lënë të ikin. Ruaje këtë dashuri si një dhuratë të rrallë, si dritën që të mbron në errësirë, si të vetmen e vërtetë që zemra jote do ta njohë ndonjëherë.

Përgatiti: Albert Vataj