Diane Lane, nga skena në furgon dhe nga furgoni në shkëlqimin e yllit të famës

Diane Lane i përket asaj bukurie të rrallë, të sofistikuar, një hir sharmant që nuk shpërthen, por rrezaton, një feminiliteti që nuk kërkon vëmendje, por e tërheq atë; një prani menduese, e përmbajtur, thellësisht joshëse pikërisht sepse është e vërtetë.

Rrugëtimi i saj nuk nis me ëndrra të mjegullta, por me një vendim të qartë, thuajse të pafajshëm në prerjen e tij. Ishte vetëm gjashtë vjeçe kur i tha nënës se donte të bëhej aktore. Jo si lojë, jo si kapriço fëmije, por si një intuitë që ngjasonte me thirrjen. Dhe kjo thirrje gjeti terren.

E lindur më 22 janar 1965 në New York, Diane u rrit në një botë ku arti dhe kaosi bashkëjetonin pa u përjashtuar. Nëna, këngëtare klubesh nate dhe modele; i ati, trajner aktrimi dhe drejtues i një kompanie teatrore eksperimentale.

Pas divorcit të prindërve, ajo mbeti me të atin, në një univers ku skena nuk ishte strehë, por provë.

Që në moshën 6-vjeçare, Diane ngjitej në skenën e “La MaMa Experimental Theatre Club”. Aty nuk luhej për të duartrokitur fëmijën; aty punohej seriozisht, me tekst të vështirë, me emocione të pafiltruara.

I ati besonte se fëmijët, kur respektohet inteligjenca e tyre, mund të përballojnë kompleksitetin. Diane e përballoi. Dhe u rrit shpejt.

Në moshën 12-vjeçare debutoi në kinema me A Little Romance (1979), përkrah Laurence Olivier-it. Kritikët panë tek ajo diçka që nuk stërvitej dot, një natyrshmëri që dukej si kujtesë e një jete tjetër. Hollivudi reagoi menjëherë. Në moshën 13-vjeçare, Diane Lane ishte tashmë e famshme, një yll në ngritje, një premtim i madh. Zakonisht këtu nis rrëzimi i aktorëve fëmijë. Presioni, fama, pritshmëritë i thyejnë edhe më të fortët. Por për një kohë, ajo u mbrojt. Babai e mbajti të rrënjosur në New York, i vuri kufij industrisë, i dha përparësi njeriut përpara produktit.

Megjithatë, asgjë nuk të përgatit plotësisht për shpërthimin kulturor të The Outsiders (1983) të Francis Ford Coppola-s. Një film që u bë gjeneratë, me emra që do të sundonin kinemanë: Tom Cruise, Patrick Swayze, Rob Lowe. Si Cherry Valance, Diane ishte dritë e ftohtë dhe zjarr i heshtur njëkohësisht, e fortë dhe e brishtë, elegante pa përpjekje. Filmi e shndërroi në emër familjar. Dhe pastaj… heshtja.

Fundi i viteve ’80 e gjeti të bllokuar në atë hapësirë të pamëshirshme të industrisë, shumë e rritur për role fëmijësh, shumë e re për role të plota të të rriturve. Punët u rralluan, telefonatat pushuan. Në moshën 19-vjeçare, Diane Lane ishte pa para dhe jetonte në një furgon. Një paradoks brutal, një nga fytyrat më premtuese të Amerikës flinte në një automjet sepse nuk përballonte qiranë. Aty, larg kamerave dhe tapeteve të kuq, ajo mësoi çfarë do të thotë mbijetesa.

Ajo mund të ishte dorëzuar. Shumë e bënë. Por Diane jo. Pranoi çdo punë që gjente, role episodike, pjesë të vogla, punë si kamariere. Ajo e dinte se talenti nuk zhduket vetëm sepse industria të kthen shpinën. Punoi në heshtje gjatë të njëzetave dhe të tridhjetave, duke zgjedhur histori të drejtuara nga karakteri, filma të pavarur, role që nuk premtonin famë, por të vërtetë.

Dhe pastaj, në vitin 2002, erdhi Unfaithful. Në moshën 37-vjeçare, Diane Lane u kthye jo si rikthim sensacional, por si prani e pjekur. Interpretimi i saj ishte i zhveshur nga çdo mbrojtje, i ndershëm deri në dhimbje. Roli i solli nominimin për Oscar dhe, më në fund, njohjen si një nga aktoret më të mira të brezit të saj. Ishte një triumf që nuk bërtiste, ishte një fitore e qetë, e merituar.

Under the Tuscan Sun (2003) e pasoi këtë sukses me një histori rindërtimi dhe shprese, që rezonoi thellë sepse Diane vetë e kishte bërë atë udhëtim. Më vonë, si Martha Kent në Man of Steel (2013), ajo i dha ngrohtësi dhe peshë një figure që kërkonte më shumë se heroizëm, kërkonte njerëzi.

Sot, Diane Lane është 61 vjeç. Ka 55 vite që aktron. I mbijetoi famës së hershme, thatësirave të karrierës, përjashtimit dhe harresës. E kuptoi se suksesi nuk matet me sa shpejt ngjitesh, por me sa gjatë qëndron pa e humbur veten. Në The Outsiders, personazhi i saj thotë: “Gjërat janë të vështira kudo.” Diane Lane nuk e tha vetëm, ajo e jetoi këtë fjali.

Udhëtimi i saj është dëshmi se t’i mbijetosh Hollivudit është më e vështirë sesa ta pushtosh atë. Dhe se fitorja e vërtetë nuk është fama e hershme, por shkëlqimi i qetë që mbetet, kur vitet kanë kaluar dhe integriteti ka mbijetuar. Në moshën 61-vjeçare, Diane Lane nuk është thjesht ende këtu, ajo është ende e shkëlqyer, ende ajo bukuri e thellë që të përpin, ai sharm delikat që të grish.

Përgatiti: Albert Vataj