Media zvicerane: Beogradi po luan një rol destruktiv, serbët duan të bojkotojnë shtetin e Kosovës
Fakti që presidenti serb Aleksandër Vuçiç po dërgon trupa në kufirin me Kosovën nuk është gjë tjetër veçse një manovër populiste për publikun vendas.
Do të ishte një kompromis historik ai që BE-ja dhe Uashingtoni përdorën për të sjellë Serbinë dhe Kosovën në një marrëveshje në Bruksel në prill 2013.
Në fakt, ishte një gabim historik, pasojat e të cilit në mënyrë të përsëritur rikthehen përsëri në rajon. Në vend që ta detyronte Serbinë të njihte pavarësinë e Kosovës në këmbim të anëtarësimit në BE, BE-ja promovoi një kompromis të kalbur.
Beogradi nuk duhej ta njihte Kosovën dhe, nën drejtimin e Aleksandër Vuçiçit, ishte në gjendje të shmangte pajtueshmërinë me të kaluarën e tij shpesh të dhunshme në ish-Jugosllavi, të manipulonte pakicën serbe në Kosovë për qëllimet e veta dhe sot e kësaj dite të luajë kartën e gjoja të persekutuarve serb.
Fakti që Vuçiç tani po vendos ushtrinë dhe policinë në gatishmëri të plotë luftarake nuk duhet të krijojë përshtypje, pasi nuk është gjë tjetër veçse një manovër populiste për turmën vendase.
Kjo e mbështet Vuçiçin mbi të gjitha sepse mediat shtetërore të Serbisë dhe tabloidet pro-qeveritare e kanë mbushur atë me tonelata propaganda anti-Uashington, anti-BE dhe pro-ruse për vite me radhë.
Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, po refuzon asociacionin kuazi-autonom të qyteteve dhe komunave serbe në Kosovë, të rënë dakord në Bruksel në vitin 2013 – dhe po bën mirë, shkruan media zvicerane.
Kjo tregon rolin destruktiv që Beogradi ka luajtur me vite në kontrollin e serbëve që ende jetojnë në Kosovë.
Kosovarët me të drejtë i frikësohen mosqeverisjes de facto – siç bënë në Bosnje dhe Hercegovinë. Edhe atje, Moska dhe Beogradi po bojkotojnë funksionimin e shtetit në tërësi, kryesisht nëpërmjet një nënrepublike serbe, që do ta afronte atë me demokracinë dhe BE-në.
Në rastin e Rusisë, politika evropiane mori një qasje të vonuar, por të riorientuar. Në rastin e politikës ndaj Kosovës dhe Serbisë, kjo – për fat të keq – ende nuk është në dukje.

