Reportazh i zviceranëve: Shqipëria, e patrembur dhe krenare!

Nga OraNews Përditësimi i fundit 3 Qershor 2016, 14:49

De Biasi është 59 vjeç dhe për shqiptarët ka arritur diçka historike dhe heroike, duke shkuar në finalet e “Euro 2016”.Presidenti i dha atij pasaportën shqiptare, u nderua me “Honoris Causa”, ndërsa De Biasi ndihet i lumtur që drejton, sikurse ka thënë vetë, “kombëtaren e një populli të bashkuar, si Shqipëria e Madhe, nën një flamur”. Kur filloi punën, në fund të vitit 2011, ai ka bërë një inventar. Ajo që gjeti e kishte habitur. “Ne kishim për të ndërtuar çdo gjë nga fillimi,” – thotë trajneri italian, që i hodhi sytë nga lojtarët shqiptarë jashtë vendit. Ai e dinte se kishte mjaft të tillë në Zvicër, Gjermani, Itali, kudo. Por a ishin ata të regjistruar në një bazë të dhënash? A kishte dikush një listë të telefonave? Ai jep përgjigje me një tronditje të kokës, duke lënë të kuptohet se nuk kishte asgjë. De Biasi ka udhëtuar nëpër Europë, duke vizituar kandidatët për kombëtaren.Kjo ishte një pjesë e kontratës së tij. Tjetra ishte për të ndryshuar të menduarit, mentalitetin. “Shqiptarët nuk ishin mësuar të fitonin, – thotë ai. – Ishte një histori më vete puna për të forcuar vetëbesimin e tyre.” Dhe nuk ishte çdo gjë të lehtë, siç mund të mendohet sot, por pati shumë përpjekje. De Biasi shton: “Pas këtij suksesi, kualifikimit në Europian, është një përpjekje e madhe. Rezultati është një ekip solid, një grup kompakt, me sjellje që shpesh të kujton një familje. Lojtarët janë si vëllezër, që gjithmonë e ndihmojnë njëri-tjetrin.” Fillimisht De Biasi kuptoi se kombëtarja shqiptare nuk ishte ende tërheqëse për lojtarët jashtë vendit. Ata me dy pasaporta nuk i linin një derë të hapur, por nuk vendosnin menjëherë. Ai vuri re se prireshin drejt kombëtareve, ku kishin perspektiva më të mëdha sportive.Me rritjen e suksesit, kjo situatë ndryshoi. De Biasi nuk i lutej më askujt, sikurse kishte bërë në mënyrë të vazhdueshme. Kush hezitonte, i përgjigjej: “Mirë, në qoftë se nuk doni, kjo është zgjedhja juaj.” Kështu veproi me Shani Tarashajn, për të cilin trajneri De Biasi ka thënë: “Një talent i madh, por nëse nuk është i bindur për të luajtur për Shqipërinë, atëherë të qëndrojë ku është. Ne kemi më në fund edhe krenarinë tonë, një krenari e madhe.” De Biasi ia lë më së shumti punën ndihmësit e tij dhe i jep vetes një pasqyrë optimale. Ai ngjitet deri në shkallë, në çatinë e kompleksit stërvitor, dhe ndjek nga një karrige plastike atë që ndodh në këmbët e tij. Ai mund të duket si një regjizor, por kjo është mashtruese. De Biasi merr pjesë edhe gjatë trajtimit të lirshëm dhe jep udhëzime të rrepta.Kujdesi i tij është maksimal edhe për atë që bëjnë lojtarët në hotel, në restorant, do të jetë i lidhur me ta lidhur pothuajse 23 orë në ditë-natë. Kjo është e dobishme për atë që shumë e kanë arritur në Europën Perëndimore. “Për shembull, kush është rritur në Zvicër, është i arsimuar mirë, i disiplinuar, i përpiktë, – De Biasi. – Kjo kulturë është marrë automatikisht.” E megjithatë, ai shpejt të njeh me natyrën e shqiptarëve: “Ata të gjithë kanë një diell, shpirtin e Mesdheut.” Futbollistët janë bërë ambasadorë të një vendi të varfër, “shpresa”, siç e quan De Biasi. “Unë jam një person, që kënaqem me atë që kam arritur. Po bëra diçka të mirë sot, nesër synoj edhe më mirë. Futbollistët e rinj në Shqipëri kanë një perspective, nëse ata janë të gatshëm për të investuar shumë në këtë sport. Më parë thirrnin modelet e tyre, si Messi dhe Ronaldo, tani adhurojnë ekipin tonë kombëtar,” – tregon trajneri italian, me pasaportë shqiptare.Ka fjalë që nuk mund të ketë sukses të mirë pa Armand Dukën. Duka është president i Federatës Shqiptare të Futbollit, një njeri shumë i rëndësishëm në çdo kuptim. Atij i pëlqen për të treguar atë që ka brenda. Dhe, në qoftë se ekipi kombëtar stërvitet në qytetin e Durrësit, ai mund të jetë me një “Bentley”, me shofer, në terrenin e trajnimit. 53 vjeçar, ai ka shumë para. Duka ka një fabrikë për ushqimin e kafshëve, për prodhimin e vezëve, ka një zinxhir marketesh ushqimore, merret me tregtinë e kafesë, shet verëra, paisje elektro-shtëpiake, si dhe ka aksione në telefoninë mobile. Për këtë, ai me krenari shpall madhësinë e fuqisë punëtore të kompanive që zotëron: “1000 njerëz”.Për ta takuar, duhet të kalosh përmes një rruge me gunga, jashtë Durrësit, në një zonë industriale. Duka na pret në zyrën e tij, e cila është me të vërtetë e gjerë, por e rëndë, me mobilje të errëta, të cilat e bëjnë të zymtë. Ulemi në një kolltuk lëkure të bardhë. Në mur janë përshtatur korniza me nënshkrimet dhe fotot e ekipit, së bashku me një shqiponjë. Në pjesën e prapme të tavolinës është sigurisht logoja e madhe e kompanisë së Dukës, “Aiba". Duka po lulëzonte në biznes, por rastësia i hapi rrugën me futbollin. Ai ka pasur lidhje me sportin, më pare, me volejbollin. Thotë se ishte i talentuar në këtë disiplinë sportive. Por, falë mendjemprehtësisë së tij, i hyri biznesit. Ai kurrë nuk kishte ëndërruar për t’u bërë një sportist profesional. Ai është i diplomuar në ekonomi, në Tiranë, dhe e ka ndërtuar perandorinë e tij të biznesit pas rënies së komunizmit, në fillim të viteve 90-të. Kur u bë president i FSHF-së, atë që gjeti 14 vjet më parë, e quan troç, “katastrofë”. “Infrastruktura ka qenë e keqe, gjendja e ligës jo e mirë dhe promovimi i trajningut joekzistent. Nën drejtimin e tij, kombëtarja shqiptare është drejtuar vetëm nga trajnerë të huaj, si Hans-Peter Briegel, Otto Bariç, Arie Haan, Josip Kuze dhe Gianni De Biasi. “Të gjithë janë përpjekur për sukses, të gjithë kanë vënë nga një gur, në mënyrë që të mund të ndërtojmë shtëpinë, – thotë Duka. – Pastaj erdhi De Biasi, që ka arritur diçka të paimagjinueshme.” Hapi tjetër i strategjisë është ndërtimi i një stadium në Tiranë, në vitin 2018, në vend të një “Qemal Stafa” të rrënuar. Duka ka plane për një arenë me 22.000 vende, 50 milionë euro i shtrenjtë, ndërsa vetë institucioni që drejton do të investojë 10 milionë. Më 11 qershor, Shqipëria do të luajë kundër Zvicrës, në ndeshjen e parë të finaleve të “Euro 2016”. Këtë kundërshtar, Duka preferonte ta shmangte: “Edhe një here do të hapet një diskutim i përjetshëm, për shkak të lojtarëve shqiptarë, që janë pjesë e Zvicrës. Natyrshëm ngrihen pyetjet: Pse nuk luajtën për Shqipërinë etnike, por për Zvicrën? A janë ata shqiptarë? A janë ata zviceranë? Një përgjigje mjaft domethënëse e ka dhënë Mërgim Mavraj. Mbrojtësi i FC Köln ka një qasje filozofike. Ai thotë: “Nëse një rubinet vihet në ahur, ai është dhe mbetet një çezmë dhe jo një lopë”. Për të, Xhaka, Behrami dhe Shaqiri janë shqiptarë, sepse “gjaku përcakton origjinën e tyre”. Mavraj u rrit në Gjermani, ai jeton në Gjermani, por Shqipëria është shtëpia e prindërve të tij. Dhe për këtë arsye e tij. Amir Abrashi është një nga shumë ndërkombëtarët shqiptarë, që janë rritur në Zvicër. “Kjo më jep forcë të madhe, kur vesh fanellën e kombëtares së Shqipërisë. Eshtë një ndjenjë e çmendur.” Në tetor, kur Zvicra U-17 fitoi 2-0 kundër shqiptarëve, Armand Duka nuk u ndie si një humbës. Në anën e kundërshtarit ishin disa lojtarë, të cilët ende mund të ndryshojnë kombëtaren. “Nëse luan për Zvicrën, kjo është në rregull. Por nuk është e pranueshme për mua që një lojtar, edhe pse ka refuzuar kombëtaren e Shqipërisë, qëndis në këpucët e tij simbole të saj. Apo feston duke formuar me duar shqiponjën me dy koka. Kjo për mua është një çështje respekti. Dy zemra nuk mund të ketë një njeri.” Ka njëfarë pezmi te presidenti i FSHF-së për lojtarët me dy pasaporta. Ai theksoi se kurrë nuk do të përdorë një karrem financiar, për t’i tërhequr në kombëtaren shqiptare. Në lidhje me “primet” e vendosura për lojtarët në “Euro 2016”, Duka sqaron: “Kjo nuk është aspak e rëndësishme. Këta lojtarë e dinë se mund të fitojnë shumë. Ata janë të gjithë gati për ta përfaqësuar denjësisht Shqipërinë.” Fjala e fundit e presidentit, të cilën e thotë se mjaft seriozisht: “Unë mendoj për ndeshjen e parë kundër Zvicrës. Dhe ne do të fitojmë.”/Telesport/Tages-Anzeiger/