Poetika e shpirtit të Friedrich Eduard Eichens

Nga OraNews Përditësimi i fundit 19 Mars 2026, 12:23

Çdo lloj hiri është polen, petalet janë qielli.

Poezia është me njëmend reale, absolute.

Ja bërthama e filozofisë sime. Sa më poetike, aq më e vërtetë.

Përralla është e ngjashme me kanonin e poezisë.

Çdo gjë poetike duhet të jetë përrallore. Poeti i përkulet rastit.

Kur vdes shpirti, ai bëhet njeri. Kur vdes njeriu, ai shndërrohet në frymë. Vdekja e lirë e Frymës është vdekja e lirë e njeriut. Çfarë i korrespondon lartësisë së ekzistencës njerëzore?

Ekzistenca e demonëve apo gjenive, me të cilët trupi është ajo po ajo gjë çka rezulton për ne shpirti.

Lulja është simbol i misterit të frymës sonë.

Çfarë është më e madhe se jeta?

– Është shërbimi ndaj jetës, si shërbimi ndaj dritës.

Çfarëdo magjepsjeje, është eksitim artificial i çmendurisë.

Çfarëdo pasioni, është magjepsjeje.

Një vashë e bukur nga të gjitha pikëpamjet është një shumë më magjistare nga ç’e pandehim.

Ne jemi njëkohësisht brenda dhe jashtë natyrës.

E habitshme që sinteza absolute dhe e mrekullueshme është shpesh herë boshti i një përralle, ose qëllimi i saj.

Më e mrekullueshmja për mua është të shkoj me atë që më beson dhe më kupton.

Çdo fjalë është fjalë betimi. Cilin shpirt të thërrasë, e tillë është.

Qielli është shpirti i sistemit yjor, ndërsa sistemi, trupi i tij.

Përgatiti: Albert Vataj