Mjerimin që vetë krijuam

Nga Ilir Demalia Përditësimi i fundit 20 Mars 2026, 16:23

U shamë, u vramë,
u copëtuam — për çfarë?
Në emër të kujt u ngritën këto plagë
që i quajtëm ideale?

Predikuam miqësi e paqe,
si një besim i shenjtë në fjalë,
ndërsa në heshtje mbanim thika

pas shpine —
jo për mbrojtje,
por për tradhti.

E keqja nuk erdhi si stuhi,
por si zakon i përditshëm,
si uri e pangirë për pushtet,
si etje që nuk shuhet me gjak
e as me pasuri.

U bëmë skllevër të lakmisë,
të veshur me petkun e virtytit,
duke e paraqitur vanitetin si dinjitet
dhe mizorinë si drejtësi.

Para mjerimit që vetë krijuam,
qëndruam si gjykatës të pafajshëm,
duke harruar se dora që shkatërron
është po ajo që lutet.

Nëse kjo quhet jetë,
atëherë le të shuhet si një iluzion i rremë,
që e ngatërron dritën me errësirën
dhe sadizmin e maskon si bamirësi.

Sepse e mira nuk është ajo që shpallet,
por ajo që mbijeton pa zhurmë —
aty ku njeriu zgjedh të mos lëndojë,
edhe kur mundet.