'Brenda xhunglës së kontrabandistëve'.../ Rrëfehet gazetari: Si u shtira si emigrant për të zbuluar rrjetin e trafikimit në Kanalin e La Manshit

Nga OraNews Përditësimi i fundit 10 Gusht 2025, 08:59

Zbulimet nga një hetim i fshehtë njëvjeçar për një bandë të dhunshme që merrej me trafikimin e emigrantëve u publikuan nga BBC News më 5 gusht dhe si rezultat, një person është arrestuar tashmë në Birmingham.

Këtu, një nga gazetarët tanë që përdori një identitet të rremë dhe u shtir si emigrant, përshkruan se si takoi një nga anëtarët e lartë të bandës në një strehë të fshehtë në pyll.

Jam duke ecur drejt pyllit pranë Dunkirk-ut, duke menduar për baterinë në xhepin tim. Kam fshehur telat nën dy bluza, por a duket diçka?

Po funksionon kamera ime sekrete? A është e drejtuar në këndin e duhur? Kam, në maksimum, tre orë jetëgjatësi baterie, dhe duhet të arrij në kampin e fshehtë të kontrabandistit, ta takoj dhe të dal i sigurt prej andej.

Ky është ndoshta momenti më i rrezikshëm dhe më i rëndësishëm për mua, kulmi i shumë muajve pune në këtë hetim me ekipin.

Një ekip i vogël këshilltarësh për raste të rrezikshme po më mbështet nga pas.

Meqë anëtarët e bandës mbikëqyrin çdo person që hyn në pyll, më shqetëson që ndoshta këshilltarët e mi mund të më ekspozojnë në vend që të më mbrojnë. Por ata e luajnë rolin në mënyrë të përkryer dhe qëndrojnë në hije.

Po përdor një emër të rremë. Rrobat e mia janë të ngjashme me ato që mbajnë personat që përpiqen të hipin në ndonjë varkë të vogël drejt Anglisë.

Këpucë të vjetra, të grisura. Një xhaketë e madhe, e ngrohtë, e pistë. Një çantë shpine të cilës i kam dhënë qëllimisht pamjen e përdorur, sikur kam udhëtuar shumë dhe gjatë për të arritur këtu.

Vazhdoj ta përsëris historinë time të mbulimit në mendje. Justifikimet që mund të më duhen për të ikur shpejt. Skenarët e mundshëm. Kemi planifikuar dhe planifikuar, por e di që në terren asgjë nuk shkon saktësisht siç pritet.

Jam një burrë që flet arabisht dhe kam punuar nën mbulim më parë – por çdo herë është ndryshe dhe sjell rreziqe të reja.

Gjatë dy viteve të fundit, kam kaluar shumë kohë në veri të Francës, duke u përpjekur të kuptoj dhe të ekspozoj operacionet e ndërlikuara dhe të errëta të kontrabandistëve të njerëzve.

Nuk ka qenë një vendim i lehtë për të infiltruar një rrjet kriminal të dhunshëm.

Po hyj në një botë të sunduar nga paraja, fuqia dhe heshtja. Por nuk jam thjesht kureshtar – besoj gjithashtu se këto banda nuk janë aq të paprekshme sa duken, dhe se mund të luaj një rol në ekspozimin e tyre dhe ndoshta ndalimin e tyre.

Brenda pyllit, nervozizmi më zbehet. Tani jam “Abu Ahmed” – identiteti im i rremë. As nuk ndjehem më sikur po luaj një rol.

Jam i sapoardhur, një refugjat sirian të cilit Gjermania i ka refuzuar kërkesën për azil. Jam i frikësuar, i dëshpëruar, pak i humbur dhe në fillim të një udhëtimi të pasigurt.

Ec në një shteg drejt kampit të kontrabandistëve, duke u përpjekur të mbaj mend rrugën nga e cila hyra.

Kur kontrabandisti, Abdullahu, më takon, është miqësor, por thotë se duhet të largohet menjëherë. Mundohem të tingëlloj i lodhur.

Duhet ta bind të qëndroj, të flasë shpejt me mua, ndërkohë që bateria ime ende funksionon. Pastaj mund të iki.

Abdullahu nuk dyshon dhe duket tërësisht i qetë. Por e di që kontrabandistët kanë armë dhe thika dhe se ekziston vetëm një rrugë hyrjeje e daljeje nga kampi.

Një ditë më vonë, larg nga pylli, shoh në internet se ka pasur një tjetër të shtënë fatale aty.

Një nga gjërat më të vështira gjatë kohës që isha nën mbulim, javët përpara se të takoja Abdullahun, ishte mbajtja e kontakteve telefonike.

Anëtarët e bandës i ndërrojnë shpesh numrat e telefonit dhe ndonjëherë mund të humbasësh muaj të tërë pune për një sekondë. Në disa raste më ka humbur shpresa, duke parë gjithçka të shkatërrohet. Por vazhdoj të mësoj.

Kaloj shumë kohë duke takuar njerëz që presin për varka të vogla rreth Calais ose Boulogne, duke i pyetur se cilën bandë po përdorin, cilët numra kanë.

Mëngjeset i kaloj në stacione treni, qendra shpërndarjeje ushqimi ose në buzë pyjesh e plazhesh. Ndonjëherë thjesht vëzhgoj, duke u përpjekur të shkrijem në turmë, të dëgjoj biseda, të kap vështrime dhe gjeste, për të kuptuar kush udhëheq dhe kush ndjek.

Duhet të jem i kujdesshëm. Lëviz nga vendi në vend me makina të ndryshme gjatë javëve dhe përpiqem të zhdukem në sfond. Nuk dua të bëj apo të them asgjë që mund të më sjellë në vëmendjen e kontrabandistëve.

Ata kanë shumë sy dhe veshë këtu dhe nëse fillojnë të dyshojnë, mund të bëhet e rrezikshme për mua.

A kam frikë? Jo shpesh. Kam pasur kontakt edhe me grupe më të rrezikshme në të kaluarën. Por më shqetëson që mund të bëj një gabim, të harroj një detaj dhe të zbulohem. Ose të paktën një nga identitetet e mia.

Ndërroj edhe telefonat, duke kontaktuar kontrabandistë me emra dhe histori të ndryshme për të kuptuar se kush punon ku dhe çfarë bën. I etiketoj secilin telefon.

Kam numra francezë, gjermanë, turq dhe sirianë. Është punë e ngadaltë. Jam i kujdesshëm që të jem në vendin e duhur sa herë që bëj një telefonatë, në rast se kontrabandisti më kërkon të ndez kamerën ose të dërgoj vendndodhjen time.

Kontrabandistët gjithmonë më pyesin: “Ku e gjete numrin?” dhe “Kush është me ty? Ku po qëndron? Si mbërrite në Francë?”

Tani Abdullahu më bën të njëjtat pyetje, duke më kërkuar të dërgoj foto që tregojnë udhëtimin tim nga një stacion autobusi në Dunkirk deri në pyll.

Personalisht, në pyll, Abdullahu duket më miqësor se shumica e kontrabandistëve që kam takuar. Vërej që ai përpiqet t’i bëjë të gjithë “pasagjerët” e tij të ndihen rehat, gjithmonë i përgjigjet thirrjeve. Më duket ambicioz.

Me kalimin e kohës, mësoj disa nga fjalët që përdor banda. Emigrantët janë “nafar”. Kontrabandistët më të rinj janë “rebari”. Pylli quhet gjithmonë “xhungla”.

Dhe tani ka ardhur koha të largohem nga xhungla dhe të kthehem drejt ekipit tim, i cili më pret me ankth në një supermarket aty afër.

Ndërsa largohem nga pylli dhe arrij në rrugë, nuk jam më “Abu Ahmed”. Tani jam sërish një gazetar, i torturuar nga pyetjet.