Pierluigi Collina: Nuk do t’i harroj kurrë 3 eksperienca të karrierës sime
Nga OraNews Përditësimi i fundit 12 Nëntor 2024, 13:27
E PARË: Finalja e Ligës së Kampionëve 1999, teksa Manchester United përmbysi Bayern Munich në momentet e fundit. Pashë tronditje dhe trishtim, zemërthyerje në të gjitha fytyrat e gjigantëve bavarez.
Shkova t’i ngushëlloj dhe u thashë: “Çohuni, kanë mbetur edhe 20 sekonda.” Pas ndeshjes, pashë një ekip duke bërtitur dhe duke vrapuar nga gëzimi, ndërsa tjetri ishte shtrirë përtokë duke qarë.
E DYTË: Ndeshja Perugia-Juventus, më kujtohet që edhe një vit më parë isha arbitër mburojës, me atë Perugia-Milan, 1-2 që ua dorëzoi kuqezinjve në kurriz të Lazios: Më mundën në Japoni, për dënim dhe nuk mora asnjë çmim.
Pra, ne nuk donim të përfundonim në të njëjtën mënyrë dhe më pas Gaucci më thërriste çdo ditë, më bënte presion: ai tha se Perugia-Juventus do të ndryshonte jetën tonë për mirë ose për keq.
Topi nuk kërceu, siç tha Antonio Conte, por unë, me atë ombrellën e hapur, thashë se do të kërcente dhe pas 1 ore pezullim ne rifilluam të luanim dhe Juventusi fitoi scudetton.
E TRETË: Finalja e Kupës së Botës 2002 në stadiumin Yokohama në Japoni. Pasi përfundova ndeshjen me Brazilin duke mundur Gjermaninë, shkova për të marrë medaljen e artë.
U befasova papritur nga duartrokitjet e tifozëve brazilianë dhe gjermanë. Ishte një moment unik. Asnjëherë më parë të dy tifozët nuk kanë duartrokitur emrin e një arbitri.”
