I dha plumbin e fundit Patër Anton Harapit, Demalia: Vrasësi kriminel që mbahet ende si njeri i letrave e kulturës

Nga OraNews Përditësimi i fundit 30 Nëntor 2020, 17:39

Një ditë pas festës së Çlirimit dhe dy ditë pas asaj të Pavarësisë, analisti Ilir Demalia sjell një shembull konkret ku tregohet se si nderohen nga qeveria socialiste e Rilindjes figura që kanë vrarë dhe pushkatuar figura të njohura gjatë regjimit komunist.

Demalia sjell shembullin e Patër Anton Arapit dhe prokurorit që e vrau, Mistro Treska.

"Patër Anton Harapi, është nje nga kokat elitaire të asaj frymë oksidentale që komunistët “çlirimtarë” e pushkatuan sapo erdhën në fuqi. Më 14 shkurt 1946 mbi veladonin e Patër Antonit me urdhër të prokurorit Misto Treska, u shprazën 23 plumbs nga toga pushkatimit. Prokurori Misto Treska i dha plumbin e 24-t në kokë, për të konfirmuar vdekjen e tij me “Colpo di Grazia”, shkruan Demalia ndërsa rendit edhe çmimet që Rilindja i ka dhënë prokurorit gjakatar.

"I vetmi shpëtim për të ngelur njeri, mbetet largimi nga atdheu, ose largimi i këtyre monstrave politiko-mediatike, mashtruesish gjoja shoqëri civile, që nuk kanë asgjë të përbashkët me civilen. Po ashtu edhe farsa kulturore, letraro-artistike si vazhdimsi e sundimit monstruoz të socrealizmit në nostalgjine dhe sot si trushpelarje kolektive", vijon më tej Ilir Demalia.

Postimi i plotë i Demalisë:

Kriminelet vrasës si çlirimtarë dhe përfaqsues të letrave dhe kulturës

Festa e Çlirimit si vrasje dhe rrënim i elitës së mendimit, filozofisë dhe ngritjes së kombit në vlera, edukim me frymë oksidentale. Arritën me sukses me e zhduk këtë mendim e kreni kombëtare, e po me sukses, ngritën monstrën “njeriu i ri” që asht sot duke u trashëguar nga klasa politike post 1990 në politikën demo(n)kratike si vrasje kombëtare perfundimtare në një degradim moral, etik,politik, edukues, të një monstre vrastare.

I vetmi shpëtim për të ngelur njeri, mbetet largimi nga atdheu, ose largimi i këtyre monstrave politiko-mediatike, mashtruesish gjoja shoqëri civile, që nuk kanë asgjë të përbashkët me civilen. Po ashtu edhe farsa kulturore, letraro-artistike si vazhdimsi e sundimit monstruoz të socrealizmit në nostalgjine dhe sot si trushpelarje kolektive.

Patër Anton Harapi, është nje nga kokat elitaire të asaj frymë oksidentale që komunistët “çlirimtarë” e pushkatuan sapo erdhën në fuqi. Më 14 shkurt 1946 mbi veladonin e Patër Antonit me urdhër të prokurorit Misto Treska, u shprazën 23 plumba nga toga pushkatimit. Prokurori Misto Treska i dha plumbin e 24-t në kokë, për të konfirmuar vdekjen e tij me “Colpo di Grazia”.

Prokurori Misto Treska është dekoruar nga Rilindja në vitin 2004 “Qytetar nderi i Korçës”.

Në vitin 2006, librarisë së lagjes numër 5 në qendër të Tiranës i vihet emri Misto Treska, me vendim të Bashkisë së Tiranës dhe kryebashkiakut Edi Rama.

Në vitin 2010, po Edi Rama, në nder të veprës së Misto Treskës, me vendim bashkiak i vendos emrin një rruge në qendër të Tiranës.

Në 2018, ministri Ditmir Bushati e nderon me “Medalje mirënjohjeje”.

Vrasësi kriminel mbahet ende si njeri i letrave dhe kulturës.

Patër Antoni, i humbur pa varr dhe i pavlersuar nga politika shtetërore mbetet përsëri qiri shprese me ato që ka lanë të bardhe mbi të zezë dhe simbol qëndrese.

Ja nje ese e tij në 30 vjetorin e Pavarësisë.

Nuk po lypet me qene i afte mjaft me u duke i tille.Vallë, pse tash tridhetë e sa vjet të pamvarësisë, me të gjitha përpjekjet për kulturë, erdhëm e u vorfnuem shpirtnisht? Ky problem i madh, për mue, ka nji shkak të vetëm, nji spjegim të thjeshtë: rreziku i ynë pse vumë leskër kulture d.m.th. nuk morëm kulturën vetë, por morëm format e përftimet e kulturës dhe i përshtatëm; shndërruem vlerat objektive me vlerat relative; përparuem për dukë, ndërsa realisht në shpirt borëm shumë, mbetëm mbrapa; u dhamë randësi të parë mjeteve e harruem qëllimin; tue kërkue ta bajm jetë sa ma të lehtë, shvleftësuem jetën vetë. Lavrimi i mendjes, trajtimin e vullndesës, ndiesitë e nalta shpirtnore i qitëm e i lamë në vend të dytë e të tretë. Faktori shpirtnor nuk pati vendin e vet, vendin e parë. Ja, sot në Shqipni nuk të pyetë kush shka je, por si dukesh, as nuk don të dijë kush sa pare të ban gjaku, por sa pare ke në Bankë. Nuk po lypet të jesh i dijshëm, as i aftë, mjaft të dijsh me u mbajtë dhe me u dukë i tillë.