E vërteta që shumë e zbulojnë vonë/ Këto shenja tregojnë një fëmijëri problematike të fshehur
Psikologët po tërheqin vëmendjen se përvojat e fëmijërisë mund të ndikojnë më shumë nga sa mendohet në jetën e një personi si i rritur. Shpesh, njerëzit e kuptojnë vetëm më vonë se janë rritur në një mjedis të vështirë, edhe pse në atë kohë mund t’u jetë dukur normale.
Një nga shenjat më të zakonshme lidhet me ndjenjën se nevojat personale janë barrë për të tjerët. Kjo ndodh kur emocionet e fëmijës janë injoruar ose nuk janë marrë seriozisht. Si pasojë, në moshë madhore shfaqet ndjenja e fajit dhe prirja për t’u përshtatur vazhdimisht me të tjerët.
Në raste të tjera, fëmijët mësohen të “lexojnë” vazhdimisht humorin e të tjerëve për të shmangur konfliktet. Kjo i mban në një gjendje tensioni edhe kur nuk ka rrezik real, duke ndikuar më vonë në ndjeshmërinë ndaj stresit.
Një tjetër situatë është ajo kur fëmija merr role që nuk i takojnë, duke u kujdesur për emocionet apo problemet e të rriturve. Me kalimin e kohës, kjo sjell neglizhimin e vetes dhe fokus të tepruar tek të tjerët.
Në familjet ku ka tension të vazhdueshëm, fëmijët rriten pa ndjenjën e sigurisë. Kjo mund të shfaqet më vonë me vështirësi në relaksim, probleme me gjumin dhe pasiguri në marrëdhënie.
Ka edhe raste kur fëmijët ndihen të padukshëm, edhe pse janë fizikisht të pranishëm. Kjo ndikon në vetëbesim dhe në mënyrën si ata shprehen apo lidhen me të tjerët në të ardhmen.
Fëmijëria zakonisht duhet të jetë një periudhë pa përgjegjësi të mëdha, por disa fëmijë detyrohen të marrin role të rënda në familje. Kjo i bën më të përgjegjshëm si të rritur, por shpesh me koston e humbjes së spontanitetit.
Kur ndjenjat e fëmijës mohohen vazhdimisht, ai mund të fillojë të dyshojë tek vetja. Kjo ndikon në vetëvlerësim dhe në besimin tek emocionet e veta.
Po ashtu, vëmendja e kushtëzuar nga të rriturit mund të krijojë nevojën për miratim të vazhdueshëm nga të tjerët. Kjo shfaqet në përpjekje për të kënaqur të gjithë dhe në ndjeshmëri të lartë ndaj kritikave.
Në disa raste, edhe pse i rrethuar nga njerëz, fëmija mund të ndihet i vetmuar emocionalisht. Kjo ndikon në marrëdhëniet e mëvonshme dhe në ndjenjën e përkatësisë.
Njohja e këtyre modeleve ndihmon për të kuptuar më mirë veten dhe mënyrën si reagojmë në jetën e përditshme.

