Krimi ndodh në semafor, Islami: Pse policia dhe qytetarët mbyllin sytë para shfrytëzimit të fëmijëve?

Nga OraNews Përditësimi i fundit 27 Janar 2026, 17:16

Dy ngjarje të rënda të dhunës në familje kanë tronditur opinionin publik, duke nxjerrë në pah një realitet të hidhur dhe duke ndezur një debat të ashpër mes ekspertëve mbi shkaqet, përgjegjësitë dhe zgjidhjet e nevojshme.

Plagosja me thikë e një vajze të re nga i ati dhe abuzimi i dyshuar për vite me radhë i një fëmije 12-vjeçar nga partneri i nënës së tij, janë krimet që kanë vënë në lëvizje diskutimin për dështimin e institucioneve, shoqërisë dhe vetë bërthamës së familjes.

Në një diskutim në studion e emisionit “Epiqendër” në “Ora News” të moderuar nga gazetarja Sonila Musai, ekspertët Bona Meakley dhe Roland Islami kanë paraqitur këndvështrime të ndryshme mbi fenomenin.

Avokati Roland Islami ofroi një perspektivë më të ashpër ligjore dhe morale.

Ai e përshkroi situatën si një "rënie në gravitet të lirë" të kodeve të sjelljes në shoqërinë shqiptare, ku institucionet ligjzbatuese tregohen neglizhente edhe përballë krimeve flagrante si shfrytëzimi i fëmijëve në rrugë.

Islami merr shembullin e fëmijëve lypsarë ose pastrues xhamash te “Sheshi Shqiponja”, duke akuzuar strukturat shtetërore dhe policinë për indiferencë totale.

Sipas tij, fakti që një i mitur ndodhet në rrugë duke lypur është provë e një vepre penale flagrante (mosdhënia e mjeteve të jetesës ose trafikimi), por policia kalon aty dhe nuk reagon.

DISKUTIMI

Avokat, çfarë vepre penale parashikon kodi penal, plagosja me thikë brenda familjes?

Roland Islami: Plagosja e rëndë brenda familjes është një rrethanë rënduese. Pra kur kur dhuna në familje ka sjellë si pasojë plagosjen e rëndë, sipas nenit 139, paragrafi katër i kodit penal, plagosja e rëndë e një personi, pra, në rastin konkret dënohet përveç plagosjes së rëndë është rrethanë rënduese sepse ka ndodhur brenda familjes.

Ajo çka ne duhet të shikojmë në kodin penal faktikisht, unë shikoj që për fat të keq sjelljet njerëzore në Republikën e Shqipërisë ka rënë çikë si ajo mungesa e gravitetit, pra si si, janë në gjendje të lirë.

Pra çështja është që ne kemi sot sjellje njerëzore të lëna në gjendje të lirë dhe rast pas rasti vetëm duke u shtuar rastet e dhunës në familje, rastet e plagosjeve të rënda dhe ngjarjet nuk është, nuk janë se janë të studiuara, të akumuluara dhe të të mundshme për t'u parandaluar. Ajo çka unë e shikoj me shumë rëndësi është fakti që faktikisht është një fakt, nëse e shikon që ju që i lëvizni, ne që lëvizim nëpër Tiranë, nëse e keni parë që, e ke parë që nuk ka më fëmijë që lajnë xhamat?!

Sonila Musai: Çfarë thua? Po sot me makinë, dy. E ke një në rrethrrotullim, te ku shkon te sheshi Shqiponja, ish-sheshi Shqiponja aty tek ai semafori, aty e ke gjithmonë.

Roland Islami: Po, po. Çështja është që ne ndoshta nuk na bën më përshtypje, jemi mësuar me një gjendje të tillë pra.  

Fëmijët, thjesht sot po shfrytëzohen rast pas rasti duke u ngritur dhe janë ngritur dhe në shfrytëzim brenda familjes. Pra, si merret në mbrojtje ky lloj fëmije, që ti del atje për pak lekë më shumë për familjen e vet?

Si merret në mbrojtje një fëmijë i cili e shikojmë përditë, ligjvënësit kalojnë përditë dhe e shikojnë atje tek sheshi “Shqiponja” ku kalon ti, ku kaloj unë, e shikojnë edhe ata ligjvënësit e ligjzbatuesit e kësaj republike dhe nuk marrin asnjë lloj mase, kalojnë krejt të qetë. Madje mund të ketë ndonjë punonjës policie që e ndalon makinën, ai fëmija, ai i mituri atje ja lan xhamin, i paguan edhe lekët edhe ikën vazhdon rrugën për në shtëpinë e tij. Pra çështja është, a nuk e shikon që aty në fakt është një krim që po ndodh?

Sonila Musai: Kush duhet ta shikojë?

Roland Islami: Po zbatuesi pra, është një krim që ndodh në flagrancë. Pra ky lypsi atje në rrugë, që është i mitur, ai po bën një vepër penale të dikujt tjetër. Është subjekti i një vepre penale, i atij që e trafikon, ose që e shfrytëzon të ardhurat e këtij të mituri. Ose minimumi, mosdhënia e mjeteve për jetesë është vepër penale. Pra dikush ka detyrimin që këtij lypsit atje në rrugë t'ia sigurojë mjetet për jetesë dhe kjo është një vepër penale që ne e shikojmë që ndodh dhe atje janë të dënueshëm penalisht edhe moskallëzimi i krimit edhe ne që kalojmë dhe e shikojmë veprën që ndodh dhe nuk e kallëzojmë si krim.

Sonila Musai: Po aty është policia, qëndron makina e policisë që monitoron trafikun, ka shokë...

Roland Islami: Edhe policia, edhe makina, edhe makina e policisë, po janë policët atje që rrinë dhe nuk e kallëzojnë këtë krim dhe nuk e marrin dhe nuk e, nuk e nuk marrin, nuk e marrin në mbrojtje këtë subjekt, këtë subjekt të veprës penale, që në rastin konkret kemi një viktimë të veprës penale.

Pra çfarë ndodh? Ajo çka unë e shikoj rast pas rasti pra, në anën e mënyrës se si ne kemi, e kemi lënë në një rrjedhje graviteti sjelljen shoqërore në Republikën e Shqipërisë.

Për të shkuar pastaj për ta parandaluar atë si vepër penale, ne s'kemi pse të themi që të parandalohet si vepër penale kur ajo është vepër penale dhe veprat penale po ndodhin.

Dhe në rastin konkret, kur shkojmë brenda familjes, brenda familjes, unë mendoj që shfrytëzimi i rastit të Gjirokastrës që ju e keni marrë si rast për të zhvilluar këtë emision dhe ju falënderoj shumë që i keni kushtuar shumë vëmendje pra.

Unë mendoj që është një nga emisionet që i kushtojmë herë pas here shumë vëmendje, i kthehemi çështjes së familjes dhe dhunës në familje, por unë mendoj që sot i kthehemi në një mënyrë tjetër.

Jo në atë mënyrën që jemi menduar, jo pse ndodhi, si ndodhi, është një, është një ngjarje e cila ndodh përditë. Pra ngjarja që ka ndodhur në Gjirokastër nuk është ngjarje më e rëndë sesa ajo ngjarja e përdhunimit të atyre fëmijëve që përdhunohen, përdhunohen përditë nëpër semaforët e Republikës së Shqipërisë në gjendje të lirë nga policia.

Pra ne kemi lypsa që janë të mitur dhe lypin përditë, dalin te dera e xhamisë dhe ato lekët që i marrin, minimumi është vepra penale e mosdhënies së mjeteve për jetesë për atë që e nxit atje të lypi, i mituri.

Në asnjë vend të botës nuk gjen lypsa të mitur. Përkundrazi, nëse një fëmijë i mitur i moshës, janë fëmijë të moshës pesë vjeç, gjashtë vjeç, katër vjeç, e gjen duke lypur atje, ai merret edhe çohet nëpër qendra sociale dhe prindërit e shikojnë me, vetëm me teleskop fëmijën e tyre, i hiqet edhe e drejta e prindërimit.

Jo nuk është indiferentë, është me qëllim pra. Unë them është me qëllim. Lihen në gjendje të lirë me qëllim pra. Këtu, këtu jemi në një vend eksperimental. A, a e kupton që ne jemi një vend eksperimental duke filluar nga mënyra e qeverisjes sipër, deri në mënyrën e sepse duke e marrë nga sipër poshtë mënyrën e qeverisjes dhe kujdesin që ti tregon për qytetarët e tu, sjell në fund të fundit një sjellje të tillë.

Unë po flas për atë që ka detyrimin për t'i, për t'i dhënë mjetet për jetesë. Ti ke detyrimin që fëmijën kur e bën, ke detyrimin që deri në një moshë të përcaktuar që është mosha 14 vjeç minimumi, ti ke detyrimin për t'i dhënë mjetet për jetesë.

Pra nuk mund ta nxjerrësh ai dhe lekët e veta, ti s'duhet ta lësh t'i fitojë. Le që këtu që nuk fiton lekët e veta ai, por që ai çohet, shfrytëzohet, se lekët i merr i madhori. Por unë po flas pra, ti po e shfrytëzon. Pra është një lloj shfrytëzimi i qenieve njerëzore, në rastin konkret të miturve.

Sonika Musai: Shteti e ka detyrimin pra apo thoni që të ndërhyjë shoqëria?

Roland Islami: Ka detyrim, është vepër penale. Por unë mendoj që ne jemi lënë në gjendje të lirë, a kupton? Këtu kemi një gravitet, mungesë graviteti të institucioneve ligjzbatuese, nga kupola e qeverisjes deri në lypsin e fundit të kësaj republike. Pasi ne shikojmë një neglizhencë totale të zbatimit të ligjit. Pra si e shikoj këtë? Unë e shikoj këtë që ai babai atje që ka, që ka bërë atë përdhunimin e asaj vajze, apo s'ka qenë babai i asaj fëmije se s'kishte pse ta bënte. Por për të arritur atje edhe një prind i papërgjegjshëm, arrihet atje sepse e kemi lënë, e kemi lënë në gravitet të lirë, e kemi lënë të parregulluar.

NDIQNI EMISIONIN E PLOTË “EPIQENDËR” NË “ORA NEWS”