Starmer dhe Macron bëjnë thirrje për durim në një ”botë të paduruar”
Të vëzhgoje presidentin dhe kryeministrin francez nga afër ishte të shihje dy liderë nën presion, duke mbetur prapa në sondazhe dhe duke luftuar për atë që e konsiderojnë thelbin e bindjeve të tyre politike, shkruan BBC.
Në thelb, si mund ta mbështesin sër Keir Starmer dhe Emmanuel Macron atë që e konsiderojnë virtyte të durimit, nuancës, hollësisë dhe kompromisit në një epokë të padurimit në rritje me dështimet e përsëritura të perceptuara të atyre që janë në poste të larta?
Kishte vetëm dy folëse dhe dy folës në konferencën për shtyp të udhëheqësve, por dy parti të tjera dukeshin më të mëdha.
Në diskutimet e tyre ”Reform UK” dhe ”Rassemblement National”, partia e Jordan Bardella dhe Marine Le Pen, nuk u përmendën kurrë në mënyrë të qartë.
As udhëheqësit e tyre. Por, ata u përmendën vazhdimisht në mënyrë implicite.
Dy partitë në të dyja anët e La Manshit nuk janë të njëjta, por ato kanë të njëjtën aftësi për t’i trembur ata që janë në pushtet tani.
Ata e bëjnë këtë me zell antiestablishment, një talent për të komunikuar me gjuhë të thjeshtë dhe në një kohë zhgënjimi me klasat politike tradicionale.
Një kombinim i mirë.
“Ndërsa ne po punonim shumë për të siguruar një marrëveshje mbi riatdhesimet, të tjerët thjesht po fotografonin problemin”, thekson Starmer.
Kush do ta kishte menduar?
“Këtu qëndron politika. Ne duhet të tregojmë se politika pragmatike është mënyra për të arritur rezultatet që kanë rëndësi për të dy popujt tanë”, shtoi ai, për t’u siguruar që njerëzit të mos joshen nga ajo që ai e quajti “politika e përgjigjeve të lehta”.
Udhëheqësi reformist Nigel Farage e kaloi mëngjesin në një varkë në La Mansh në shoqërinë e një kamere të ”GB News” dhe e konsideron këtë marrëveshje të re midis Parisit dhe Londrës një poshtërim për Britaninë e Madhe.
Ai argumenton se ”BM duhet të braktisë Konventën Evropiane për të Drejtat e Njeriut dhe, në përgjithësi, argumenton se vendi mund ta thyejë ngërçin në të cilin shumë besojnë se është bllokuar duke përqafuar një parti të gatshme të jetë joortodokse, e zhurmshme dhe e gatshme të fillojë disa grindje. Pse jo, pas viteve të fundit”.
Presidenti Macron, i përballur me argumente të ngjashme në vend, nga ”Rassemblement National”, i paraqiti argumente të ngjashme kryeministrit.
Presidenti argumentoi për nevojën për të njohur “kompleksitetin e botës” dhe për të shmangur atë që ai e shihte si “tundim” për disa nga ata që ai i quajti “populistë”.

