Prapaskenat e “Pallatit 176”, regjisori Bualoti “zbardh” misterin e trupës së dytë që mbeti në hije
Nga OraNews Përditësimi i fundit 31 Mars 2026, 22:24
Komedia ikonë “Pallati 176” mbetet një nga veprat më të dashura për publikun shqiptar, e gdhendur në memorie me interpretimet e paharrueshme të aktorëve si Roland Trebicka, Eva Alikaj e Violeta Manushi.
Megjithatë, pak e dinë se krahas kësaj trupe që hyri në histori, ekzistonte edhe një kast i dytë aktorësh, një trupë dublante e cila mbeti pothuajse tërësisht në hije.
Në një diskutim mbi historinë e kësaj vepre në emisionin “Ora e Betit” në “Ora News”, regjisori Alfred Bualoti zbuloi se praktika e të pasurit dy trupa për të njëjtën shfaqje ishte një “ligj i pashkruar” i teatrit të asaj kohe, i cili më vonë u kthye në një rregullore të mirëfilltë. Kjo strategji nuk ishte e rastësishme, por i shërbente disa qëllimeve praktike dhe artistike.
Arsyeja kryesore ishte logjistike. Ndërsa njëra trupë performonte në skenën e teatrit në kryeqytet, trupa tjetër nisej në turne nëpër qytete e fshatra të ndryshme të Shqipërisë, duke e bërë të mundur që shfaqja të ishte vazhdimisht e aksesueshme për një audiencë sa më të gjerë.
Nga ana tjetër, kjo praktikë shërbente edhe si një mënyrë për të testuar dhe zhvilluar aftësitë e artistëve, duke u dhënë mundësi të ndryshme interpretimi.
Po përse njëra trupë arriti kulmin e suksesit dhe tjetra jo? Përgjigja qëndron te talenti i pakrahasueshëm dhe kimia e jashtëzakonshme e kastit kryesor.
Sipas Bualotit, trupa me Roland Trebickën në krye arriti të rrëmbente zemrat e publikut falë një niveli artistik superior.
“Dikush për nga pikëpamja e talentit të tij shkon shumë lart,” shpjegoi ai gjatë diskutimit, duke theksuar se kjo trupë e meritoi plotësisht famën dhe statusin legjendar.
Ishte pikërisht ky sukses që çoi në vendimin historik për të regjistruar për televizion pikërisht versionin e tyre. Nën regjinë televizive të Mevlan Shanajt, shfaqja u filmua drejtpërdrejt nga salla e teatrit, duke kapur jo vetëm magjinë e interpretimit, por edhe energjinë dhe të qeshurat e publikut. Ky detaj i dha regjistrimit një autenticitet të veçantë, duke e kthyer në një thesar të arkivit kombëtar.
Me mbi 500 shfaqje të dhëna, “Pallati 176” theu rekorde popullariteti, por historia e tij mbart edhe dëshminë e një praktike të harruar teatrore, ku triumfi i një grupi artistësh la në mënyrë të pashmangshme në harresë një tjetër grup po aq punëtor.
