Kardinali Pizzaballa: Dhuna në Gaza është e pajustifikueshme
Nga OraNews Përditësimi i fundit 26 Gusht 2025, 22:07
“Proceset e shërimit do të kërkojnë shumë kohë, gjithmonë me kusht që të përfundojë dhuna: mbarimi i luftës dhe i kësaj masakre të papranueshme nuk do të shënojë fundin e gjithçkaje.” Kështu u shpreh kardinali Pierbattista Pizzaballa, i intervistuar nga Provinca e Pavias mbi situatën dramatike në Tokën e Shenjtë, ku konflikti vazhdon të mbjellë vdekje dhe shkatërrim.
“Feja nuk i zgjidh problemet, është e qartë, por jep mundësinë për të jetuar brenda këtyre situatave me një frymë tjetër.”
Nga famullia e Gazës, ku edhe Kisha Katolike është goditur nga bombat, Pizzaballa flet me qartësi dhe dhimbje: “Nuk e kemi menduar kurrë të ikim, edhe sepse njerëzit nuk do të dinin ku të shkonin. Për shumë prej tyre, ikja do të thoshte vdekje: ka të moshuar, të paaftë, persona të kequshqyer. Këtu jetojmë ditë pas dite.”
Në zemër të konfliktit, shqetësimi më i madh është humanitar: “Të afërmit tanë ende arrijnë të hanë diçka, por vitaminat dhe proteinat kanë munguar. Të bësh kilometra në këmbë nën diell do të thotë të vdesësh. Ata do të mbeten aty.”
Kardinali denoncon përkeqësimin e krizës dhe mungesën e veprimit diplomatik: “Më duket se mungon besimi nga të dyja palët. Shpresoj që komuniteti ndërkombëtar, veçanërisht Shtetet e Bashkuara, të ushtrojnë presion për arritjen e një kompromisi. Një paqe perfekte nuk ekziston, por duhet të arrihet diçka e pranueshme.”
Ndërkohë, përshkallëzimi ushtarak vazhdon: “E dimë prej javësh se duan të bëjnë në qytetin e Gazës atë që bënë në Rafah. Është një plan i pabesueshëm dhe i paarsyeshëm. Nuk ka më arsye për diçka të tillë.”
Pizzaballa reflekton edhe mbi plagët e thella që kjo luftë do të lërë: “Lufta nuk është fundi i konfliktit. Do të mbeten ndjenja urrejtjeje, hakmarrjeje, zemërimi, që do të prekin të dy popujt. Proceset e shërimit do të kërkojnë shumë kohë.”
Përveç të gjitha këtyre fjalëve, kardinali shtoi se: “Mbarimi i luftës nuk do të shënojë fundin e armiqësive dhe dhimbjes. Do të na duhet edhe shumë kohë të përballemi me këtë situatë.”
Sa i përket rolit të Kishës, nuk ka dyshime: “Detyra jonë është të kujtojmë të gjithë për njerëzillëkun. Nuk jetojmë në kuti të mbyllura: nëse mbyll sytë për atë që ndodh brenda dhe jashtë kufijve, humbet njerëzillëkun.”
Edhe pse është përmendur herë pas here si një prej kandidatëve për Papë, ai e minimizon: “Nëse një njeri ndihet gati për pontifikatin, nuk është i përshtatshëm. Është diçka që shkon përtej mundësive njerëzore.”
Kisha sot po kalon një periudhë transformimi: “Një model kisheje ka mbaruar. Krishterimi tradicional është më i brishtë. Por nuk duhet të kemi frikë nga ajo që po përfundon: jemi thirrur të ndërtojmë diçka të re, të themi një fjalë të qartë, proaktive.” Në fund, një reflektim mbi thirrjet kishtare: “Mungojnë familjet e qëndrueshme. Një i ri nuk lë gjithçka nëse nuk sheh diçka që e apasionon. Ka nevojë për më shumë pasion nga institucionet kishtare.”
