“Kush këndon lutet dy herë”

“Kush këndon lutet dy herë”

Kështu thoshte Shën Agostini. Në fakt njeriu ka dashur përherë t’i avitet sa më afër Hyjit, sepse është përngjasimi i tij, prandaj përzgjodhi këngën. E bëri këtë në kishën e Perëndimit apo në namazin e xhamisë së Lindjes.

Por, jo të gjithë mund t’ia dalin të këndojnë. Unë jam një nga ata që e çelja gojën për të lëshuar zërin pasi kisha rrëkëllyer ndonjë gotë, sepse përndryshe nuk e merrja dot guximin, meqë trembja jo vetëm zogjtë e qiellit, por edhe krijesat e tokës.

Ka do të tjerë që janë bekuar me këtë dhunti të rrallë, ndaj këndojnë, sepse si thotë Shën Agostini luten dy herë, pra dhe për mua që nuk ma ka falur Perëndia këtë dhunti.

Kështu do më pëlqente ta mendoja, teksa shoh një djalë të Durrësit që në orën 01.45 të mëngjesit e pret diçka e beftë në rrugë, sepse deri përtej mesnatës ka kënduar në Arenën e Veronës. Çuni nga Durrësi më parë është kujdesur t’i rrëfejë të ëmës se ç’ndodhi, se si shkoi nga Royal Opera e Londrës drejt e në Arena dhe qe futur në shfaqje pa bërë asnjë provë. Nuk kishte patur kohë, megjithese e kishte për herë të parë që shkelte në atë skenë. Qe veshur, e kishin gaditur si Esamillo. Në skenë do të kalojnë 400 njerëz. Regjia e Franco Zeffirelli-t ka futur një qytet të tërë brenda. Janë balerinë, këngëtarë, kori, figurantë, mes tyre duhet të dallohet çuni nga Durrësi.

I thonë të hyjë, por një dekikë me vonesë. Futet me revan, me frymën që po i meret. Ky është fundi. Djali i Durrësit me gjasë ka për të dështuar.

“U bë ky shqiptar, t’ia dalë mbanë! Çfarë është ky soj që merr guximin dhe ngjitet në këtë skenë? Ku e gjen të drejtën ky? Mori fund! Do qeshin me të...”.

Por, ai nis të këndojë. Shën Agostini mban vesh. Të gjithë hedhin sytë mbi të. Escamillo nga Dyrrahu i heshton të tërë. Zëri i tij depërton në çdo gur të Arenës, në çdo grimë të platesë. Ai fiton.

Më pas e gjitha është kronikë. Njerëzit duartrokasin pas çdo arie. Arena nuk ka disiplinën e Operas. Të pranishmit e shprehin në çast ngazëllimin, nuk mund të presin dhe kështu shkon deri në fund.
Më pas lulet, përqafimet, lotët, fotot, kujtimet, kronikanët e Operas që e dinë fort bukur cili është djali nga Durrësi, se nuk e zbuluan dje. Triumf. Ai ia doli edhe kësaj here, ashtu si në fillim fare, kur ishte vetëm 18 vjeç dhe u shfaq në Konservatorin e Parmës, ndërsa netët i gdhinte duke punuar kamarier. Ai ia doli, por prapë ka gjetur një kënd që t’ia rrëfejë së ëmës me telefon në vesh. Ajo ka frikë mos ftohet djali, mos i ikën zëri. Jep porosira për caj të ngrohtë, të flerë, mos ta ndezë kondicionerin. Ai e dëgjon, vë buzën në gaz. Duhet ta mbyllë telefonin se do të përqafohet me Carmen-in e tij, J'Nai Bridges.
- Urime-, i thotë ai,- Sot ishe një yll...

- Ti ishe një yll,- ia pret ajo.

Qeshin të dy dhe zihen në qafë sërish. Lule kudo. Janë të mbuluar nga lulet. Shihen në sy.

- Kam uri...

- ...edhe unë.

Ylli i mëngjesit po ngjitet përherë e më lart. Është ora 01.45, kur hëna po zbehet, por jo njerëzia që është dystuar në lokalet, të cilat rrethojnë Arenën. Ata i njohin dhe nisin të duartrokasin përsëri. Skenë e pamundur, askush nuk do e mendonte. Ata janë në rrugë pa kostumet e shfaqjes, por ata e dinë cilët janë. Duartrokasin të gjithë pa pushim. Ata që ishin brenda nuk janë ngopur, prandaj nuk ndalen as kur janë jashtë. Ata që ishin jashtë dëgjuan nga ata që ishin brenda dhe duan të marrin pjesë në festë.

Muret e Arenës nuk e burgosin dot zërin, ai shpërndahet kudo në Verona, ka lënë pa gjumë Zhulietën e gjorë në Pallatin e saj me gjirin e zbuluar. I përshëndesin njerëzit, ulin kryet, sepse prej lumturisë u vjen turp. Duan të fshihen, sepse e dinë që janë të bekuar. Ecin bashkë J'Nai Bridges, dhe Gëzim Myshketa.
“Kush këndon lutet dy herë” thotë Shën Agostini.

EMISIONET