Magjia e realitetit, krijuar përmes pikimit të bojës dhe shpërfaqjes së shpirtit
Nga OraNews Përditësimi i fundit 3 Mars 2026, 14:16
Në art nuk ka asgjë të re që vjen në formën e një shastisje, si edhe te ky artist i pikturave të realizuara përmes pikimit të bojës.
Dukshëm gjithçka është e njohur dhe e prekur përmes delikatesës së joshjes që ysht arti. Por ndryshesa e qasjeve që rivijnë, për të ribërë çfarë të tjerët kanë krijuar, qëndron te risit, engmë që fshihet përmes perdes së hollë të kureshtjes që gjithnjë na ngas të përfshihemi në një përjetim artistik.
Ndoshta arti është i destinuar të përsërit vetveten, por jo të mos pranojë shpirtra dhe pëfytyrime artistësh, të rrëfehen përmes krijimit, të dëshmojnë ngulmin emocional që dëshirueshëm rreken ta bashkëndajnë me botën, njerëzit, brezat.
Këtë ka bërë dhe me gjas i'a ka arritur ky artist i ri, i cili ka mbi dhjetë ekspozita vetjake dhe një galeri të pasur punësh.
Ngwe Phyoe, artisti nga birmania, risjell teknikën e pikturës me pikim boje, aplikuar në gjysmën e parë të shekullit XX nga artistët Francis Picabia, André Masson dhe Max Ernst.
Ndryshe nga pararendësit, Ngwe Phyoe, aplikon mjete të tjera për realizimin e tablosë me pikim boje.
Në tablotë e këtij autori duket se bota shikohet përmes disa vështrimi të pleksur nga përfytyrimi, i cili i qartëson trajtat, duke i fshehur ato pas një manteli të ngjyrshëm.
Në një kohë kur imazhi konsumohet me shpejtësinë e rrëshqitjes së gishtit mbi ekran, piktura e Ngwe Phyoe-s kërkon ndalesë. Ajo nuk të godet me spektakël, por të fton në një përqendrim të heshtur, aty ku pika e bojës shndërrohet në njësi ritmike të ndërtimit të realitetit. Çdo pikim është një akt vendimmarrjeje, një tension midis rastësisë dhe kontrollit, midis shpërndarjes kaotike dhe organizimit të brendshëm të figurës.
Teknika e tij nuk është thjesht një rikthim formal te eksperimentet e shekullit XX; ajo është një rimarrje e vetë idesë së gjurmës. Në vend që ta përdorë pikimin si shpërthim automatizmi, ai e përdor si sedimentim shpirti. Ngjyra nuk bie vetëm mbi kanavacë; ajo vendoset, shtresohet, frymon. Në këtë proces, figura nuk zhduket, por as nuk jepet plotësisht. Ajo rri pezull, mes zbulesës dhe fshehjes, duke e detyruar shikuesin të bëhet bashkëkrijues i kuptimit.
Këtu qëndron forca e kësaj qasjeje, në aftësinë për ta kthyer teknikën në përvojë. Pikturat e tij nuk janë thjesht kompozime vizuale, por hapësira meditimi ku realiteti shpërbëhet në grimca ngjyrash dhe rindërtohet në një tërësi emocionale. Ato dëshmojnë se arti, edhe kur duket se përsërit gjeste të njohura, mund të mbajë brenda një frymë të re, një intensitet që i përket kohës dhe shpirtit të krijuesit.
Në fund, magjia e këtij realiteti të pikëzuar nuk qëndron te risia e teknikës, por te ndershmëria e përjetimit. Sepse arti nuk matet me shpikjen e formave të panjohura, por me thellësinë me të cilën një shpirt arrin të materializohet në formë. Dhe nëse këto tablo na ndalin, na bëjnë të shohim më gjatë, më thellë, atëherë pikimi i bojës ka arritur të bëhet pikim drite.
Përgatiti: Albert Vataj
