Kur qytetarët e ndershëm të Durrësit heshtin, të pandershmit marrin zemër

"Nuk më tremb errësira. Ajo që më trazon është kur e vërteta fshihet pas heshtjes — sado e vështirë, sado e dhimbshme të jetë ajo. Më kanë thënë: 'Hesht, rri urtë, nuk ia vlen.' Por unë nuk mund të hesht. Sepse heshtja është pajtim me padrejtësinë. Dhe unë nuk kam ardhur që të pajtohem me padrejtësinë.

Kur qytetarët e ndershëm të Durrësit heshtin, të pandershmit marrin zemër. Kur ne tërhiqemi, ata që e kanë shkatërruar besimin e njerëzve në politikë vazhdojnë si të mos ketë ndodhur asgjë. Por ky nuk është momenti për të heshtur. Ky është momenti për të qëndruar.

Unë e di: loja është shpesh e padrejtë. Rezultatet nuk janë gjithmonë të ndershme. Dhe ndonjëherë duket sikur gjithçka është vendosur që më parë. Por prapë — nuk duhet të dorëzohemi. Sepse të dorëzohesh do të thotë t’i heqësh vetes të drejtën për të ndryshuar diçka.

Ky është një thirrje për çdo fëmijë që rritet me ëndrrën për të jetuar në Durrës pa u larguar. Për çdo grua që punon dyfish dhe dëgjohet gjysmën. Për çdo pensionist që i ka dhënë kësaj toke gjithçka. Për çdo demokrat të zhgënjyer që ende beson se liria ka kuptim. Për çdo njeri që ende nuk është dorëzuar.

Ky nuk është thjesht një apel për të votuar. Është një thirrje për të qëndruar. Për të mos lejuar që zhgënjimi të na mposhtë. Të jemi bashkë, jo vetëm për të folur për drejtësinë — por për ta kërkuar atë, deri në fund. Sepse e vetmja rrugë është përpara. Me të vërtetën, me guximin dhe me njerëzit.