Fëmijët nuk janë pronë/ Mesazhi që ndryshon mënyrën si shihet prindërimi

Në një reflektim mbi mënyrën e edukimit të fëmijëve dhe rolin e prindërve në rritjen e tyre, është ngritur një mesazh mbi rëndësinë e lirisë, përvojës dhe hapësirës që duhet t’u jepet fëmijëve gjatë zhvillimit të tyre.

Në këtë qasje, prindërimi shihet si një proces shoqërimi dhe jo kontrolli, ku fëmija nuk duhet trajtuar si një vazhdim i planeve të prindërve, por si një individ më vete që formohet përmes përvojës personale.

Theksohet se gabimet dhe përballja me sfidat janë pjesë e domosdoshme e rritjes, pasi vetëm përmes tyre fëmija mëson të ecë vetë në jetën e tij.

Fëmija nuk është një objekt për t’u vendosur në një drejtim të caktuar. Ai është një individ që duhet të ndjekë rrugën e tij, të gabojë dhe të mësojë nga përvoja.

Në këtë këndvështrim, prindërit nuk duhet të synojnë të zëvendësojnë rrugën e fëmijës me pritshmëritë e tyre, por ta udhëheqin atë deri në pikën ku ai fiton pavarësi.

Roli i prindit është të udhëheqë, jo të kontrollojë. Si një instruktor që të mëson si të fluturosh dhe më pas të lejon të ngrihesh vetë, edhe prindërimi kërkon besim dhe lirim.

Mesazhi përfundon me idenë se dashuria prindërore nuk qëndron te mbikëqyrja apo kontrolli, por te aftësia për të pranuar fëmijën si një individ të lirë që ndërton vetë jetën e tij.