Ndërhyrja e NATO-s në 2011 në Libi që ndihmoi në rrëzimin e qeverisë së Muammar Gaddafit, u bë për t'i dhënë fund përpjekjeve të tij për të ndaluar shfrytëzimin e huaj të kontinentit, tha zëdhënësi i forcës së luftës për RT.

Fushata e bombardimeve, e cila përpiu forcat kryengritëse dhe përfundimisht çoi në ekzekutimin e Gaddafit u justifikua me raporte për krime të ndryshme të qeverisë së tij.

Këto më vonë u vërtetuan se ishin plotësisht false ose kryesisht të ekzagjeruara, tha Moussa Ibrahim, i cili shërbeu sizëdhënës i Gaddafit në atë kohë.

Në realitet, NATO bombardoi Libinë pasi Gaddafi u përpoq të prishte kontrollin perëndimor në Afrikë dhe ishte i gatshëm për këtë, tha ai.

Libia e Gaddafit kishte disa nisma të cilat ishin të dëmshme për qëllimet perëndimore në Afrikë, duke përfshirë krijimin e një monedhe të re të mbështetur nga ari, një bankë qendrore afrikane dhe një forcë ushtarake pan-afrikane, tha Ibrahim për RT.

Kështu që Libia u shkatërrua ashtu si shumë kombe të tjera.

“Shikoni Libinë tani. Vrasje, konflikt civil, luftë fisnore, vrasje, terrorizëm, plaçkitje e pasurisë kombëtare. Çfarë ju kujton? Irak, Siri, Afganistan, Jemen. Thjesht e njëjta histori që ndodh çdo herë, ” tha Ibrahim.

Nxitja e konflikteve civile për të dobësuar një komb të synuar është një taktikë e përsosur gjatë dekadave të kolonializmit dhe post-kolonializmit, tha ai.

"Thesht administrimi i krizës. Ajo që bëni është të vini në një kontekst të një vendi dhe futni kaos përmes luftës, konfliktit të brendshëm, ndarjes fetare, okupimit. Dhe pastaj vazhdoni të vazhdoni kaosin, ju menaxhoni krizën. "



/Ora News.tv/